Monday, May 10, 2021

ජීවිතයේ සුවඳ විඳිමු


දහසක් විදි තියේ කෙනෙකුට .............මියැදෙන්න
රහසක් ඇත මෙමට ඒ ගැන ...................පවසන්න
වෙහෙසක් නොගෙන හැකි නම් මෙය පිළිගන්න
පහසක් සොඳුරු ජීවිතයෙහි ...................විඳගන්න

උපතේ දී ම මිය යන'යුරු ......................ලියවේ ද
සැපතේ රැඳෙන්නට හැම විට ...............බැරිවේ ද
විපතේ දැන දැනම වැටෙනට ................සිදුවේ ද
අපතේ නොයා මිය යන්නට ...............හැකිවේ ද

දරනා මත ගොඩයි මත එක ...................නිමිත්ත
කරනා එක හොඳයි තම තම ...............කැමැත්ත
එරනා මඬක සුපිපෙයි මල් ....................කිනිත්ත
පෙරනා සුවඳ විඳගමු හැර ......................ලපැත්ත 

Tuesday, April 27, 2021

අනුරපුරේ සවාරිය!

ඔන්න ඉතිං පහුගිය අප්‍රියෙල් 15 වැනිදා උදැහැනැක්කෙ 10ත් පහු වෙලා කුකුලත් අතින් අරං අපේ  රථ පෙරහැර රාජාංගනේ ඉඳන් අනුරාජපුරේ බලා පිටත් වුණේ කලිං බලන්ට බැරි වුණු අපූරු පෞරාණික ස්ථාන කිහිපයක් බලාගන්න අරමුණ පෙරදැරි කරගෙන. මුලින් ම ගියේ ගල්පාලමක් බලන්ට. පාලමක් කිවුවට ළඟ ළඟ ම පාලං දෙකක් තිබුණා. ඒ දැනටත් හොඳින් ගලන මල්වතු ඔය සහ හිඳි තිබුණු හාල්පානු ඇල කියන ඒවැයින් එගොඩ වෙන්ට.  හැබැයි දැනට ඉතිරි වෙලා තියෙන්නෙ ඒ ගල් පාලම් වලින් කොටසයි. මේ ගල්පාලම් වසර 1500 ක් විතර පරණ බවයි කියැවෙන්නෙ. 

ඊළඟට අපි ගියේ රහතන් වහන්සේ වැඩ හිටියායැයි සැලකෙන පුරාණ අසපුවක් වූ විජයාරාමය බලන්න. ඇත්තෙන්ම එම ස්ථානයේ තිබුණු මිහිර නම් වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි තරම්. ඉපැරණි චෛත්‍ය හා නටඹුන් වලට අමතරව එම උයනේ තිබූ ගස් කොලන් නිසා දැනුණු සුවය මනස්කාන්තයි. අනෙක් අය හතරවටේ ඇවිදලා ආපහු යන්ට පිටත් වෙනකල් ගහක් යට වාඩි වෙලා හිටපු මට හිතුණේ තව ටිකක් ඉන්ට තිබුණා නම් කියලා. 

ඊළඟට අපි ගියේ අසෝකාරාමයට. එතනට ගමන ටිකක් විතර අපහසු වුණේ ගමන් මාර්ගය ටිකක් වල ගොඩැලි සහිත එකක් නිසාත් අපේ වාහන දෙකක් ම විට්ස් වර්ගයේ උස අඩු වාහන දෙකක් නිසාත්. පන්කුලිය කියන ගමේ පිහිටා තියෙන අසෝකාරාමය බලාගන්ට එක මහත්මයෙක් යොදවලා තිබෙනවා.  එතන තිබෙන ශෛලමය  බුදු පිළිමය සුප්‍රසිද්ධ සමාධි බුදු පිළිමයට සමාන කමක් දක්වන බව කියැවෙනවා.  ඉතා අලංකාර මුරගල් සහ ඉදිකිරීම් කිහිපයක් ම මෙහි දකින්ට පුළුවන්. 


අසෝකාරාම භූමියට මායිම්ව තිබෙන වෙල්යාය අසබඩ ඉඳන් අපේ දිවා ආහාරය අරගත්තු අපි ඉන් පස්සෙ ගියේ රුවන්මැලි මහා සෑය සහ ජය සිරි මහ බෝ සමිඳු වැඳ ගන්ට. ඉස්සෙල්ලා ගියපු ස්ථාන වගේ සිය ගුණයකටත් වැඩි සැදැහැවතුන් ප්‍රමාණයක් මේ තැන් වල ඉන්නවා දකින්ට ලැබුණා. වරුසාවත් වැටෙන්න ගත්තු නිසා අපි වේලාසනින් ම දිනයේ කටයුතු අහවර කර ආපහු අපේ නවාතැනට ආවා. 

ඊයෙත් වැවකින්, ඇළකින් නාන්ට බැරි වුණු නිසා උදේ ම රාජාංගනේ වැවෙන් පිට වෙන ඇලපාරකින් හොඳට නාගත්තා. ඊට පස්සෙ අනුරාධපුරේ හෝටලේකින් කන්ට හිතලා මැන්ගො-මැන්ගො, ඇඹුල වගේ තැන් දිහා බැලුවත් ඒවයෙ අතුරු සිදුරු නැතිව සෙනඟ පිරිලා හිටියා. ටවුම මැද තිබුණු The Bakers කියන අවන්හලෙන් අපේ අවශ්‍යතාවය ඉටු කරගෙන ඉවර වෙනකොට ම සෑහෙන්න හවස් වෙලා තිබුණා. ඉතුරු වෙලා තිබුණු වෙලාවෙ බලන්න පුළුවන් තැන් විදිහට තිබුණෙ, රන්මසු උයන සහ ඉසුරුමුණිය. 

සාලිය - අසෝකමාලා දෙන්නා ආදරයෙන් බැඳුනයි කියන රන්මසු උයන ඇත්තටම ආදරවන්තයින්ට නම් කියාපු තැනක්. දිය නාන්ට තිබෙන පොකුණු අසල ම තිබෙන කුඩා කාමර, ඇඳුම් හැඳ ගැනීමට තැනුවා යැයි උපකල්පනය කළ හැකියි. විශාල ගල් මත තැනූ ආසන රජ වරුන් විනෝදයෙන් සිටින්නට තැනුවා විය හැකියි. මෙහි ගලක කොටා ඇති විශ්වයේ සිතියමක් යැයි සැලකෙන කිසියම් සංඛේත වලින් සමන්විත සිතියමක් ඉතා සුවිශේෂ යැයි සැලකෙනවා. 

රන්මසු උයනෙන් ඉහළට නැංගාම තිසා වැවේ තාවුල්ල. ඒ දිගේ ගොස් අපි සුන්දර ඉසුරුමුණිය වෙත ළඟා වුණා. ජනප්‍රිය ඉසුරුමුණි පෙම් යුවල ට අමතරව අශ්ව හිස සහ මිනිසා කැටයම, සිරි පා ලාංඡනය වගේ අපූරු දේවල් රැසක් මෙහි දකින්න පුළුවන්. යළි ලබාගන්නට අපහසු තැන් වලට කාසි වීසි කරන අයත් ඉහළ තෙමෙන තැනකට මුදල් නෝට්ටු දමා ඇති අයත් ගැන ඇති වුණේ ඇත්තට ම කණගාටුවක්. කාසියක් හෝ මුදල් නෝට්ටුවක් නිශ්පාදනය සඳහා රජය දරණ වියදම ගැන මේ මිනිසුන්ට අවබෝධයක් නැති කම ගැන අපි කතා වුණා. පරිත්‍යාගයක් කිරීමට අවශ්‍ය නම් ඒ සඳහා පිං පෙට්ටි ඇති තරම් තිබුණා වුණත් හරසුන් දේ වෙත ම මිනිසුන් යොමු වන්නේ ඇයිදැයි සිතන විට දැනුණේ කණගාටුවක්. 

හැන්දෑවෙ හිරු බැස යන මොහොතට ආසන්නව වැවට බැහැලා නාගන්ට ඕනිය කියලා අපේ කොටසකට ආපු ආසාවටත් ඉඩ දීලා, හිරු බැස යද්දි වැවු බැම්මේ ඉඳන් ඒ සුන්දර දසුනත් බලලා තමයි අපේ සංචාරයේ මූලික වැඩ කටයුතු අවසන් කළේ. 

විශේෂ ස්තුතිය: 

සුවිශේෂී කරුණු රැසක් අපට කියා දෙමින් මාර්ගෝපදේශ දැක්වූ සේන අයියාට සහ නවාතැන් පහසුකම් සලසා දෙමින් අපට අනුග්‍රහ දැක්වූ ඔහුගේ (දෙටු) පුත් චමීරට.  

ප.ලි. 
14 වැනිදා රාජාංගනය දක්වා ගමන සහ 17 වැනිදා ආපසු නිවෙස් දක්වා ගමන ඇතුළු චාරිකාමය ගති ලක්ෂණ හීන කරුණු මෙම සටහනෙන් ඉවත් කළේ ඔබ සැමගේ රසවින්දනයට බාධා නොවන්නට බව කාරුණිකව සලකන්න.



Wednesday, March 31, 2021

පැසුණු කතා 2

All birds find shelter during a rain. But eagle avoids rain by flying above the clouds. Problems are commen, but the attitude makes the difference. 

කුරුල්ලො වැස්ස වෙලාවට මොකක් හරි ආවරණයක් හොයනවා වැස්සෙන් බේරෙන්න. හැබැයි උකුස්සා,  වළාකුළු වලට ඉහලින් පියාසර කරමින් වැස්ස මඟහරිනවා. 

එකම ප්‍රශ්නෙට මුහුණ දෙන විදිහ ගැන අප දරණ ආකල්ප වල තමයි සැබෑ වෙනස තියෙන්නෙ.





මෙහෙම කියන්නෙ අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාවෙ උන්නු 11 වැනි ජනපතිවරයා වූ අබ්දුල් කලාම් හෙවත් අවුල් පකිර් ජයිනුලාබ්දීන් අබ්දුල් කලාම් කියන අපූරු මිනිසා. 1931 ඔක්තෝබර් 15 වැනිදා තමිල්නාඩුවට අයත් මදුරාසියේ උපන් මෙතුමා, ඉන්දියාවේ න්‍යෂ්ඨික මිසයිල අත්හදා බැලීම් වල පුරෝගාමී විද්‍යාඥවරයෙකු ද වුණා. 

2002 වසරේ ජනාධිපති තනතුර ලැබීමෙන් පසු "ජනතා ජනපති" යන අන්වර්ථ නාමයෙන්ද හඳුන්වනු ලැබූ මෙතුමා නොපසුබස්නා උත්සාහය මතින් ම සාර්ථකත්වයට පත් වූ පුද්ගලයෙකු ලෙස, මතු පරපුර සාර්ථකත්වය වෙත මෙහෙයැවීමෙහිලා අතිශයින් වැදගත් වන අපූරු කියමන් රැසක් ලොවට දායාද කළා.

83 වියැති කලාම් දේශනයක් පවත්වන අතරතුර ඇති වූ හදිසි ඇද වැටීමක් මත 2015 වසරේ ජූලි මස 27 වැනි දින මෙලොව හැරදා නික්ම යන තුරුම අප්‍රතිහත ධෛර්යයෙන් යුතුව ලොවට තමා සතු දැනුම බෙදා දෙන්නට යුහුසුළු ව කටයුතු කළා.


ප.ලි.

පින්තූරය හා තොරතුරු අන්තර්ජාලයෙන්.





Wednesday, March 24, 2021

පැසුණු කතා -1

 


I’m a greater believer in luck, and I find the harder I work the more I have of it.
Thomas Jefferson
මම වාසනාව ගැන තදින්ම විශ්වාස කරන කෙනෙක්. ඒ වගේම මම දන්නවා මම ගොඩාක් මහන්සි වෙලා වැඩ කළොත් තමයි මට ඒ වාසනාව ලැබෙන්නෙ කියලා..



මෙහෙම කියන්නෙ ඇමරිකාවෙ හිටපු තුන්වැනි ජනපතිවරයා (1801-1809) වන තෝමස් ජෙෆර්සන් මහත්මයා. මෙතුමා ප්රජාතන්ත්රවාදය වෙනුවෙන් බොහොම කැපවුණු නායකයෙක් කියලයි කියන්නෙ. ඉපදිලා තියෙන්නෙ 1743 අවුරුද්දෙ වර්ජීනියා පැත්තෙ ලු. වර්තමාන ඇමරිකාව ගොඩ නැඟීමේ පුරෝගාමියෙකු වුණු මෙතුමා 1826 ජූලි මාසෙ 4 වැනිදා මිය ගිහිං තියෙනවා.. මෙතුමා ගෙ අපූරු කියමන් බොහොමයක් තියෙනවා..
ඉඩ ලැබුණම කියන්නම් කෝ!

ප.ලි.
හිතාගෙන ඉන්නෙ මෙතුමා වගේ ම ලස්සන, ලස්සන කතා ලෝකයට දායාද කරපු අයගෙ කතා එක එක ගේන්න
පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙන්.

Tuesday, March 23, 2021

ඊට පස්සෙ

කැමැත්තෙන් හරි අකැමැත්තෙන් හරි සිලෝන් ටකරං බස් එකට ගොඩ වුණේ ඒ පාරෙ ඒ වෙලාවට තියෙන්නෙ ඒ බස් එක විතරක් හින්දා. සෙකන්ඩ් ෂයි එකේ විභාගෙත් ළඟ හින්දා පේපර් ක්ලාස් කරන අයියා කෙනෙක් ගෙ ක්ලාස් එකකට යන්න කියලා. ඒ මගේ ඒ ක්ලාස් එකට යන දෙවෙනි දවස. කිලෝ මීටරයක් වත් යන්න කලියෙං බස් එක කැඩුණා. දැං ඉතිං විකල්ප නෑ. වෙලාවට පංතියට යන්න නං. පුළුවන් ටික ප්රධාන පාරේ බස් එකක ගෙහුං ඉතුරු ටික පයිං අඹන්න ඕනි. දැං වගේ ඒ කාලෙ ටුක් ටුක් තිබුණ එකක්යෑ.

අනේ ඉතිං ප්රධාන පාරෙ බස් එකට නගිද්දියි දැක්කෙ පංතියෙ තව දැරිවියකුත් ඉන්නවා. මං හිතුවෙ එයැයි තර්ඩ් ෂයි වෙන්ටැති කියලා. ඒ නිසා අහිංසක හිනාවක් දාලා ෂේප් වුණා. අක්කා අහපි.
ඔයත් අයියගෙ ක්ලාස් එකට නේද යන්නෙ? කියලා.
අනේ ඔවු, මාර වැඩේ නේද වුණේ. වෙලාවට යන්න බැරි වෙයිද මංදා,
ආදී වශයෙන් පොඩි පොඩි දේ කතා කරමින් අපි පයින් ගමන අරඹන තැනට ආවා.

වැස්සකුත් එන්ට වගේ හින්දා වේගය වැඩි කරමින් අපි දෙන්නා පංතිය වෙත යුහුසුළුව ගමන් කළේ, පාසැල, වයස වගේ දේවල් ගැනත් කතා කරමින්. එතනදී මං දැනගත්තා ඒ අක්කා මට වඩා අවුරුද්දක් බාල නංගි කෙනෙක් කියලා. හොඳ වෙලාවට මං කට වරද්දගෙන උන්නෙ නෑ. පස්සෙ දවසක දැනගත්තු විදිහට එදා මං වගේ ම එයැයිත් බොහොම බයෙන් තමයි ඉඳළා තියෙන්නෙ වහී ද කියලා. මොකද මට කුඩයක් තිබුණා, එයැයිට නෑ.

ටික දවසක් යනකොට මට මෙයැයිත් එක්ක ටිකක් වැඩියෙන් කතා බහ කරන්න සිද්ධ වෙනවා. වෙන මොනවත් නිසා නෙවෙයි, මගේ මිතුරෙක් ඒ දිනවල කැමැත්තෙන් හිටියා දැරිවියෙකුට, එයැයි මෙයැයිගෙ යෙහෙළියක්. ඉතිං ඔය අතරෙ මං දැනගත්තු දෙයක් තමයි, ක්ලාස් එක කරපු අයියා මෙයැයි ගැන උනන්දු වෙන බව. ඒකට ඉතිං මට කරන්න දෙයක් තිබුණෙ නෑ කියලා තමයි මට හිතුණෙ.

ඒත් ඒ අයියා විරහ වේදනාවක් සිතේ දරාණ, ඒ වේදනාව තුනී කර ගැනීමේ අරමුණින් තමයි මෙයැයි ට හිත දෙන්ට හදලා තිබුණෙ. ඉතිං ඒ අයියා ගැන අනුකම්පාවක් මිසක ආදරයක් මෙයැයිගේ හිත තුළ ඉපදිලා නෑ.

උසස් පෙළ ඉවර වෙලා, අපි පරිගණක පංති ගොඩක විභාග වලට ගියා. යාළුවො සැට් එකෙන් ම මෙයැයිටයි මටයි විතරයි නොමිලේ ශිෂ්යත්ව හම්බවුණේ. ඉතිං අපි පරිගණක පංති ගියා. ඒ දවස් වල තමයි මෙයැයි මට අර අයියගෙන් තියෙන ඉල්ලීම ගැන කිවුවෙ. මට ඉතිං ඒ ගැන ලොකු අදහසක් තිබුණෙ නෑ. අයියත් හොඳ මනුස්සයා. ඒත් ඔයැයි කැමති නැත්තං ඒ බව කෙලිං ම කියන්ට, ඒ මනුස්සයව තවත් රිද්දන්නෙ නැතුව කියලා මං කීවෙ ඇත්තටමයි.

ගින්දරයි පුළුනුයි එකළඟ තිබුණාම වෙන දේ අපි දෙන්නටත් වුණා. ගිණි ගත්තෙ නම් නෑ. හැබැයි අපි දෙන්නට දෙන්නා නැතුව බැරි වුණා. නිතර කතා කළා. අතින් අල්ලගෙන උන්නා. එයැයිලගෙ ගෙදරත් මං ගියා. හැබැයි යාළුවෙක් විදිහට. අන්තිමේ අපි අතර සම්බන්ධතාවයක් තියෙන බව අපි පිළිගත්තා.

හැබැයි ඒ ආදරය වැඩි කල් පැවතුණේ නෑ. අපේ පවුල් පසුබිම් හැම දෙයක් ම හොඳින් ගැලපුණා වුණත්, මොකක් හරි අවුලක් තිබුණා. හැබැයි වෙන් වෙලත් අපි ආදරෙන් හිටියා. ඒක මහ විකාරයක් වගේ තමයි. අපි සැරින් සැරේ ආයෙ එකතු වෙන්න බැලුවා. ඒත් ඒක හරි ගියේ නෑ. ඒ ආදරේ අමුතුම එකක්. වෙන්ව තියෙන්නම ඕන ආදරයක්.
ඔයාවත් මං වත් වැරදි නෑ. අපි අපේ පාරවල් වල යමු.
මං අන්තිමේට කිවුවා.
ඊට පස්සෙ? ඔවු.. ඊට පස්සෙ අපි දෙන්නා විවාහ වුණා. 
ආදරය වෙනයි විවාහය වෙනයි. මං ඉස්සෙල්ලා විවාහ වුණා. එයා ඊට පස්සෙ විවාහ වුණා. දෙකම ආදර විවාහ තමයි. ආදරේ කරන්න ඕන එක්කෙනෙකුට විතරක්යෑ.. මළ විකාර.. මං එහෙම හිතුවා. එයැයිතුත් එහෙම හිතන්ට ඇති.

Monday, March 22, 2021

සමුගන්න දැන් ළඟයි..

 


මං ඉන්නෙ ළඟදීම ජීවිතෙන් සමුගන්න
කාට හරි හැකි වෙයිනෙ මගෙ අඩුව පුරවන්න
ඒ නැතත් මා නිසා නෑ මුකුත් නැතිවෙන්න
ජීවිතේ නැතුව මට හැකිය ජීවත්වෙන්න
.
ඉර හඳට ඇල්ලුවත් කාලයක් ඔට්ටු
දැං තමයි වුණේ මං හරියටම මට්ටු
හිනාවෙද්දෙන් ඉතිං ඕන ලෙස රට්ටු
කරන්නෑ තවත් නං ජීවිතය හෙට්ටු
.
බෑ තවත් දරන්නට දරුණු සරතැස මෙහෙම
මාවතේ පිය නගපු ගැඹුරු වළවල් බොහොම
හීන මානය හිතේ තිබුණ දෙන් කෝ ඔහොම
ආදරය කළ හිතින් වෛර කරනුයෙ කොහොම
.
හිතට නොදැනුණු සෙනේ පැත්තකින් තියන්නම්
ඇසට නොපෙනුණු හීන හෙමින් හෙළි කරන්නම්
කණට නො ඇසුණු ගීත ඇසෙන්නට හරින්නම්
නුඹට නිදහස් ලොවේ පියඹන්ට කියන්නම්

Tuesday, March 16, 2021

ගාලු පුරේ ගොස් ආවෙමු


 

පහුගිය අවුරුද්දෙ කොරෝනා හින්දා ගමන් බිමන් නවත්තලා දාපු පාර අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් කොහේවත් යන්නෙ නැතිව ගෙදරට වෙලා උන්නු අපි දැන් මාසෙකට විතර කලින් ඉඳං පහුගිය එවුවටත් එක්ක එහෙ මෙහේ යන්න පටං ගත්තා. ඒ ගොඩාක් අය එක්ක නෙවෙයි.. තම තමන්ගෙම අය එක්ක බොහොම පරිස්සමට, රටේ නිරෝධායන ක්‍රියාවලියටත් හානියක් නොවෙන්න. 

අපි මුලින්ම ගියේ යටගල රජ මහා විහාරයට. වාහල්කඩින් ඇතුලට වාහන දාන්න එපා කියලා තිබුණු නිසා, එළියෙම වාහනේ නවත්තලා අපි ඇතුළට ගියා. එදා ඉරිදා දවසක් නිසා දහම්පාසැල පැවැත්වුණා. දහම්පාසැල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවො සහ ගුරු භවතුන් හැර පිටස්තරයින්ට උන්නෙ අපි විතරයි. 

ඇතුල් වෙන හරියෙම ලස්සන උයනක් තියෙනවා. ඉන්පස්සෙ මෑත යුගයේ ඉදි කෙරුණු ගොඩනැගිලි කිහිපයක්. පඩි 60-70ක් උඩට නැංගාම තමයි පුරාණ විහාරය හමුවෙන්නෙ. මෙහි වැඩ සිටින බෝධීන් වහන්සෙ දේවානම්පියතිස්ස රජ යුගයට අයත් ශ්‍රී මහා බෝධියේ නැගෙනහිර දිශා ශාඛාවෙන් උපන් දෙතිස් ඵල රුහ බෝධීන් වහන්සේ නමක් විදිහට තමයි සැලකෙන්නේ. 

ගල් ලෙනක් තුළ පිහිටුවා ඇති බුදු මැදුර තුළ 18 රියන් සැතපෙන බුදු පිළිම වහන්සේ නමක්, ලෝහමය හිටි පිළිම වහන්සේ නමක්, ඉපැරණි බිතු සිතුවම් ආදිය දක්නට ලැබෙනවා. 

එම සැතපෙන බුදු පිළිම වහන්සේ දෙවන පැරකුම්බා රජුගේ ඇමතිවරයෙකු වූ පතිරාජ විසින් ඉදිකරවන ලද්දක් බවයි පැවසෙන්නේ. 

දඹදෙනි යුගයෙන් පසුව ක්‍රමයෙන් අප්‍රකටව ගිය මෙම විහාරය නැවත සොයාගෙන තිබෙන්නේ මහනුවර රජ කළ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමා ගේ කාලයේ එක්තරා භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් විසින් බව පැවසෙනවා. එම භික්ෂූන් වහන්සේ ගේ උසට සමාන උසක් ඇති ලෝහමය බුදු පිළිම වහන්සේ නමක් නිර්මාණය කළ පුවත ආරංචි වූ රජ තුමා එම පිළිම වහන්සේ ගේ නේත්‍රා වලට එබ්බවීම සඳහා නිල් මැණික් පූජා කළ බව පැවසෙනවා. කෙසේ වෙතත් සොර සතුරු උවදුරු නිසා එම නිල් මැණික් ආරක්ෂිත ස්ථානයක තැන්පත් කර ඇති බවයි පැවසෙන්නේ. මෙම පිළිම වහන්සේ පිළිබඳ සුවිශේෂී ම කරුණ වන්නේ එය ඇතුලත හිස් නොමැති සම්පූර්ණ ලෝහමය පිළිම අතුරින් උසම පිළිමය ලෙස සලකනු ලැබීමයි. 

මෙහි ඇති බිතු සිතුවම් නුවර යුගයට අයත් බවට පුරා විද්‍යාත්මකව පිළිගන්නා බව අප හට කරුණු කියා දුන් භික්ෂූන් වහන්සේ පැවසුවා. 

රූමස්සල - ජන්ගල් බීච්

ඉන් අනතුරුව අප පැමිණියේ රූමස්සලටයි. එය කුඩා කන්දක් වගේ ම සංචාරක ආකර්ශනය ඉතා ඉහළ පෙදෙසක්. එම මාර්ගයේ සංචාරක හෝටල් කිහිපයක් ම තිබෙනු දක්නට ලැබුණා. වාහන නැවැත්වීම සඳහා නැවතුම්පොළවල් කිහිපයක් ම තිබුණා. එහි අය කිරීම රු. 150/=ක්. එක් වරම වැඩියි කියා සිතුණත් එහි අප ගත කරන කාලය අනුව එය අසාධාරණ නැති බැවු පසුව වැටහුණා. 

එතනින් පහළට බැසීමට තිබුණේ තරමක් දුෂ්කර මාර්ගයක්. මුලින් ම ගිය අපේ පුතණ්ඩියා මාර්ගය බෙදෙන තැනකදී තෝරාගෙන තිබුණේ කෙටි එහෙත් දුෂ්කර වූ මාර්ගයයි. එය තරමක් වෙහෙසකර වුවත් අපූරු අත්දැකීමක්. මග දෙපස කුඩා වනරොද අතර බියර් ටින්, ෂොපින් බෑග් වැනි නොදිරන අප ද්‍රව්‍ය පිරී පැවතීමෙන් පෙනී ගියේ මෙහි පැමිණෙන්නන් (ලංකාවේ සුපුරුදු පරිදි ) නිසි පරිසර සාක්ෂරතාවයක් නැති පිරිසක් බවයි.  කලපුවක ආකාරයට වන රොදින් වට වූ මුහුද ට අප සැම ආශක්ත වුණා.  අඩු තරමේ පැය 2-3 ක් වත් අප එහි දිය නාන්නට ඇති. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් එතැනට එන පිරිස වැඩි වන විට අප ස්නානය හමාර කොට නැවතත් ඉහළට ගමන් කළා. මෙවර අප තෝරා ගත්තේ දුෂ්කර බවින් අඩු මාර්ගය. එහි සිමෙන්ති පඩි පෙල් සකස් කර තිබුණා. 

මුහුදු දිය නා පැමිණි අපට පිරිසිදු දිය නා ගැනීමට අසල නිවෙස් වල පහසුකම් පනවා තිබුණා. එක් අයෙකුගෙන් අය කළේ රුපියල් පනහක් පමණයි. එම නිවෙස් වල කළුකුං  සතුන් කිහිප දෙනෙක් සිටිනු දක්නට ලැබුණා. 

ඉන් පසු අප ඒ අසල ම වූ ජපන් සාම චෛත්‍යය වෙත ගියා. එතැනට ගිය විට ගාල්ල නගරය හොඳින් දර්ශනය වූවා. එතැන සැලකිය යුතු වෙලාවක් ගිමන් හැරීමෙන් අනතුරුව අප රූමස්සලින් පිටත් වුණා.

තෙල්වත්ත පුරාණ තොටගමු රම්පත් රජමහා විහාරය. 

දිවා ආහාරය විහාරයට එපිටින් ඇති උද්‍යානයේ භුක්ති විඳි අපට එහි භාරකාර තුමා විශ්‍රාම ශාලාවට ගොස් ආහාර ගන්නා ලෙසත් පවසා සිටියා. එමෙන්ම පුරා වස්තු තිබෙන ස්ථානයක් නිසා එහි ආරක්ෂාවට සිටින සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරී මහතා තමා අපට එහි ඇති දේවල් ගැන ඉතා අගනා විස්තරයක් ඉදිරිපත් කළේ. ඒ විස්තරය සාරාංශ ගත කළොත් මෙහෙමයි.

තොටගමුවේ රාහුල නම් ශ්‍රේෂ්ඨ සාහිත්‍යධර ස්ථවිරයන් වහන්සේ මෙන්ම උන් වහන්සේ ගේ ගුරු වීදාගම මෛත්‍රී හිමියන්ගේත් රාහුල හිමිගේ සහෝදර භික්ෂූන් වහන්සේගේ ත් පහස ලැබූ මේ පිං බිම බොහොම හාස් කම් තිබෙන තැනක්.  අනංගයා හෙවත් මල්සරා ගේ ප්‍රථිමාවක් ලෝකයේ වෙනත් තැනක නැති බව පැවසෙනවා. රාහුල හිමියන් විසින් ගුරු හිමියන් සතු වූ ඖෂධයක් අධි මාත්‍රාවෙන් පානය කර මෙතැනදී සිහි නැතිව උන් බවත් රාහුල හිමියන් ගැන ගිරවෙකු ගුරු හිමියන්ට දැනුම් දුන් බවත්. ගුරු හිමියන් කිරි දෙන මවු වරුන්ගේ උපකාරයෙන් රාහුල හිමියන් ව සනීප කරගත් බවත් පැවසෙනවා. ඒ සඳහා යොදාගත් බෙහෙත් ඔරුව මෑතක් වන තුරු මෙහි තිබුණත් දැන් නම් කොහෙද කියා දන්නේ නෑ. විෂ්ණු දේව ප්‍රතිමාවේ ඇඟිල්ලක් කැඩී එයින් ලේ ආ බවත් කියවෙනවා. යකුන්ගෙන් පවා වැඩ ගෙන තිබෙන නිසා මෙහි තිබෙන බොහෝ දේ අද්භූතයි. 

අනෙක් විහාර ගෙය ශක්‍ර දෙවියන් විසින් මැවූ බව පැවසෙනවා. එම විහාර ගෙයට ඇතුළු වෙන තැන ඇති ප්‍රතිමාව සක්දෙවු රජු ගේ යැයි පැවසෙනවා. එහි ඇති සැතපෙන බුදු පිළිමයෙහි සිරස බස්නාහිර දෙසට පිහිටා තිබීම විශේෂත්වයක්. විහාර මහා දේවී ගේ සමයේ මුහුද ගොඩ ගැලූ පසු යළිත් එවැන්නක් සිදු නොවීම පිණිස මෙම පිළිම වහන්සේ මෙසේ බස්නාහිරට සිරස පිහිටන සේ නිමවා ඇති බවයි ජනප්‍රවාද වල පැවසෙන්නේ. යම් හෙයකින් මෙම පිළිමයෙහි සිරසට ඉහළින් මුහුද ගොඩ ගැලුවහොත් ඒ ලෝක විනාශය බවයි පැවසෙන්නේ. මුහුදට ඉතා ආසන්නයෙන් ඇති, උස් බිමකත් නොවූ මෙම පිං බිමට අබමල් රොණක තරම් හානියක් සුනාමියෙන් සිදු වූයේ නෑ. මෙහි කෝට්ටේ යුගයට අයත් චිත්‍ර වලට යටින් නුවර යුගයට අයත් චිත්‍ර හමු වී ඇති අතර, ඊටත් යටින් තවත් පැරණි චිත්‍ර ඇති බවට විශ්වාස කරනවා.

විහාර මළුවේ පිහිටුවා ඇති නාථ දෙවොල ද ඉතා හාස්කම් ඇති, ප්‍රාර්ථනා කරන දේ ඉටු වන තැනක්. 

රාහුල හිමියන් විසින් පරිහරණය කළ පුස්කොළ පොත් සංරක්ෂණය කොට කෞතුකාගාරයක් ද මෙහි පවතිනවා. 

මෙම විහාරස්ථානයේ නායක හිමි වරුන් තිදෙනෙකු සිටීම විශේෂත්වයක්. විහාරස්ථානයට අදාළ යම් සුවිශේෂී තීරණයක් ගැනීමේදී මේ තිදෙනාගේ ම අනුමැතිය අවශ්‍යයි..

ඔය ආකාරයට බොහෝ වටිනා කරුණු අප හට කියා දුන් සිවිල් ආරක්ෂක නිලධාරී මහතා ට පිං දී අප එදිනට නියමිත ගමන් නිම කොට අපගේ නවාතැන වූ CASA Hikka Villa වෙත පැමිණියේ දැනුමට, විනෝදය ට අමතරව හොඳ විවේකයක් ද ලබා ගැනීමේ අරමුණෙන්. 

එම ආයතනය භාරව හුන් ධම්මික මහතා අප වෙත දැක්වූ සැලකිලි ඉතා ම සතුටුදායක වූ අතර, එහි සැප පහසුකම් ද ප්‍රමාණවත් මට්ටමින් විය. පුරා පැය විස්සක් පමණ එහි ගත කරද්දී, නිදාගත් පැය වලට අමතරව පොඩ්ඩෝ වැඩිම වෙලාවක් ගත කළේ නාන තටාකයේ ය.  අප ගෙන ගිය වියළි/අමු ආහාර ද්‍රව්‍ය පිස අපට ඉතා ප්‍රණීත ආහාර වේලක් ධම්මික මහතා අපට සකසා දුන්නේ ය. 

අම්බලන්ගොඩ - ආරියපාල වෙස් මුහුණු කෞතුකාගාරය.

පසුදා දිවා ආහාරයෙන් පසු අපගේ ඥාති නිවසකට ද ගොස් අම්බලන්ගොඩ ආරියපාල වෙස් මුහුණු කෞතුකාගාරය නැරඹීමට ගියේ නැවත නිවෙස් බලා ඒමට පෙර ය.

එය ද ඉතා අපූරු අත්දැකීමක් බව කිව යුතුය. ආරියපාල ගුරුන්නාන්සේ විසින් නිර්මාණය කරන ලද වෙස් මුහුණු, කෝලම් ආදී නිර්මාණ රැසක් එහි විය. ජසයා, නොන්චි, ලෙන්චිනා, මහසෝනා ආදී නොයෙක් කෝලම් මෙන්ම නාග ගුරුලා, ගරා යකා ආදී නොයෙක් වෙස් මුහුණු ද දක්නට ලැබුණා. ජර්මන් රජයේ ආධාරයක් ලෙස එම ස්ථානය ඔවුනට ලැබී ඇති අතර, වත්මනෙහි ආරියපාල ගුරුන්නාන්සේ ගේ පුතුන් විසින් එම ස්ථානය පවත්වාගෙන යනවා. අගනා පැහැදිලි කිරීමෙන් පසු පුංචි ආධාරයක් කරන්නත් අපි උත්සුක වුණේ එම සේවය මතු පරපුර වෙත අපගේ සංස්කෘතික නිර්මාණ ගෙන යාම පිණිස ඉවහල් වන නිසයි. 

ඉහළ මාලයේ ඇති වෙළඳ සලෙහි ඉතා ඉහළ මිළ ගනන් වලට විකිණීමට ඇති වෙස් මුහුණු ඇතුළු දේශීය නිශ්පාදන දක්නට ලැබෙන අතර දේශීය සංචාරකයින් සඳහා ඔවුන් 20% ක වට්ටමක් ලබා දෙනවා. මිළ තරමක් ඉහළ වුවත්, ශ්‍රී ලංකාවේ නිර්මාණකරුවාගේ දස්කම් විස්කම් ලොව අභිමුවෙහි පෙන්වීමට දරණ වෑයම ට උදවු වීම පිණිස පුංචි සිහිවටන කිහිපයක් අපිත් මිළ දී ගත්තා.

කළු වඩු මුල්ල පන්සල නම් අලංකාර පන්සලක් ඇති බවත් එය නැරඹීම ඉතා ප්‍රයෝජනවත් විය හැකි බවත් කිහිප දෙනෙකු ම කීවත්, පැවති තෙහෙට්ටු ගතිය සහ ඊළඟ දිනයේ රාජකාරී සඳහා පිටත් විය යුතු නිසා එතැනින් අපගේ සංචාරය නිම කර නිවෙස් බලා යාමට පිටත් වුණා. 

නැරඹූ තැන් ප්‍රමාණය ඉතා ස්වල්පයක් වුවත්, ඉතා වින්දනීය චාරිකාවක් එසේ නිමාවට පත් වුණා.



Tuesday, February 16, 2021

ආයෙමත් හීතලක් මගෙ හිතට ඒ දෝ

 


                               නැවතුනේ නෑ එකම තැනක කවදාවත්

                               පිළිගත්තෙ නෑ නුඹම ආදරෙයි කීවත්

                             මම දන්නෙ නෑ නුඹට මතකයිද මාවත්

                              තරහකුත් නෑ මගේ ළඟට නුඹ නාවත්


ඉර හඳ ට මොන දුර ද තරු ඊට ඈතයි

නුඹ ඉන්නෙ ඔහු ගාව ඒත් ළඟ පාතයි

හදවතට දුක එද්දි ආදරය බේතයි

ඒ බේත මම බොද්දි මට හරිම සීතයි


                                ඇස් හතර ලංකරන් බල බලා මූණු

                            මස් නහර තුළ පවා සෙනෙහසින් පීනූ

                                හිස් පැතුම් මව මවා සතුටකට මෑනූ

                              රැස් විහිද හඬ නැඟුණි රජ මඟුල් සීනු


මදු විතෙන් සැරසීමි විරහ දුක මාගේ

සුදු ඔබේ මතකයෙන් දුකක් දැන් නෑඟේ

හුදු මතකයක් ලෙසින් ඇති කළද වේගේ

රුදු පැතුම් නොපැතුවෙමි දුනිමි සහයෝගේ


                                        පියුමකට උපත දී බඹරු වැනසේ දෝ

                                    බඹර සුව නොලද මල හනික පරවේ දෝ

                                        ආයෙමත් හීතලක් මගෙ හිතට ඒ දෝ

                                   මා තුරුලෙ රස මවන් එ මල සුව වේ දෝ


පුංචි පුතු හුරතල් ද කෝ මටත් දෙන්න

ඒ රුවන් මිණි කිරුළ හිසෙහි පළඳින්න

හිත් මලට පියෙකු නැති අඩුව නොදැනෙන්න

අප්පච්චි බව මෙමා ඔහුට පවසන්න






                        

Thursday, January 21, 2021

සීනි දෙයියා!

 දියවැඩියාව, එහෙමත් නැත්නම් මධුමේහය කියලා සිංහලෙන් හඳුන්වන, Diabetes mellitus කියලා ඉංගිරිසියෙන් කියන, බෝ නොවෙන රෝගයක් තියෙනවා කියලත්, ඒ රෝගය ලෝකෙ වගේ ම ලංකාවෙත් බොහෝ දෙනෙක් ට තියෙන සුලභ රෝගයක් බවත් අපි ඔයාලා කවුරුත් දන්නවනෙ. මේ ලෙඩේ තියෙනවද කියලා හොයන්න වෙන්නෙ රුධිරයේ සීනි එහෙමත් නැත්නම් ග්ලූකෝස් ප්‍රමාණය පරීක්ෂා කිරීමෙන් තමයි.


අපේ අප්පච්චිටත් දියවැඩියාව තිබුණා. දැනගත්තු දවසෙ ඉඳං අප්පච්චි පුදුම විදිහට කෑමෙන් පරෙස්සම් වුණා. පැණි රහ තියා, අල ගෙඩියක් දාලා උයපු හොද්දකින් චුට්ටක් වත් කෑවෙ නෑ. මොන තරම් පරෙස්සම් වුණත්, අප්පච්චිට සීනි දෙයියන්ගෙන් කිසිම සහනයක් ලැබුණෙ නෑ. එයා 75 වසරක දිවි සැරිය නිමා කරනකම් ම ඒ දෙයියා අප්පච්චිට හරියට හිරිහැර කළා. හැබැයි අප්පච්චි පුරුදු වෙලා තිබුණු එක පුරුද්දක් නිසා, කොච්චර බෙහෙත් බිවුවත්, අප්පච්චිගෙ වකුගඩු දෙක නම් පරෙස්සම් වුණා අන්තිම වෙනකම් ම. ඒ තමයි වතුර බොන එක. උදේ ඉඳං රෑ වෙනකං වගේ ම රෑ ඉඳං උදේ වෙනකං මෙගා බෝතල් 2-3ක් වත් අප්පච්චි අනිවාර්යයෙන් හිස් කරනවා. 


ඔන්න ඉතිං මට අවුරුදු 34 සම්පූර්ණ වෙන්න මාස කිහිපයකට ඉස්සර උණක් හැදුණු වෙලාවක, RBS එකක් හෙවත් අහඹු රුධිරයේ සීනි පරීක්ෂාවක් කළා ම මට්ටම ටිකාක් උඩට ගිහිං කියලා හඳුනා ගන්නවා. ඒ හරියට ම මීට අවුරුදු දහයකට කලිං. ඊට පස්සෙ මම සම්පූර්ණ පරීක්ෂණ සැට් එක ම කරගත්තහම ලෙඩ දෙක තුනක් හොයා ගන්නවා.


1. දියවැඩියාව

2. වකුගඩු වල ගල්

3. High blood preasure හෙවත් අධි රුධිර පීඩනය (බෝඩර් එකේ).


හැබැයි මං ඔය ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්න දවස් ටිකේ අලුත් දෙයක් හොයා ගන්නවා. ඒ තමයි මට අම්මා බෙදලා දෙන බත් එක අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ගොඩාක් ලොකුයි කියලා. ඉතිං සෑහෙන සටනක් කරලා බත් ප්‍රමාණය 50% කින් විතර අඩු කරගන්න මට පුළුවං වෙනවා. 

ඉස්පිරිතාලෙ උන්නු දොස්තර මහත්තැන් 2,3 එවුවට ප්‍රතිකාර කරන්නෙ නැතුව දියවැඩියාවට විතරක් Metformin කියන ඉංගිරිස් ඖෂධය ලබා දෙනවා උදේ හවස ගන්ට ය කියලා.  


සති දෙකක් විතර ඒ දීපු බෙහෙත් බීපු මම නිතර නිතර රුධිරගත සීනි පරීක්ෂාව කරන ගමන් අර බෙහෙත් නවත්වලා සැපෙන් සනීපෙන් ඉන්නවා. මාස තුනක් විතර හොඳට සීනි පාලනය වෙන බවට කරපු නිරීක්ෂණයත් එක්ක, රුධිර පරීක්ෂාව කරන එක ටික ටික මඟ හැරෙනවා. හැමෝටම දැං අමතකයි මං දියවැඩියාවට බෙහෙත් බීපු එකෙක් බව. ඔහොම අවුරුදු 4-5 ක් යද්දි මට තේරෙනවා මගේ ඇස් පෙනීම මාර විදිහට අඩුයි කියලා. 


පරීක්ෂා කරලා බැලුවම සීනි මට්ටම ටිකක් දරුණුවට වැඩි වෙලා. ඊට පස්සෙ Metformin SR කියන පෙත්ත උදේ හවා අරගන්න නියම වෙනවා. මාත් කාලා බීලා ඉන්නවා. ඔය අතරෙ අධි රුධිර පීඩනයටත් බෙහෙත් පටං ගන්නවා.  


2020 කොරෝනා ආපු අවු අස්සෙ මගේ බිරින්දෑ Youtube කියන මෙවුවා එකේ වීඩියෝ බලන්න පටං ගන්නවා. ඔන්න අපිට හම්බ වෙනවා වෙද මහත්තයෙක් දියවැඩියාව නිට්ටාවට ම සුව කරනවා යැයි කියන. සිංහල වෙදකම ගැන මගේ කොහොමටත් ලොකු විශ්වාසයක් තියෙනවා. ඉතිං මට හිතෙනවා ටිකක් උත්සාහ කරලා බලන්න. ගිය පළවෙනි දවසෙම මට තේරෙනවා, උන්නැහේ ට ඒ හැටි දැනුමක් නැති බව. හැබැයි දුන්නු බෙහෙත් වලින් සීනි මට්ටම නං සුපිරියට බහිනවා. සති දෙකක බෙහෙත් වලට රුපියල් ම පන්දාහක් ගන්නවා එයැයි.  පාන් පිටි මිශ්‍රිත කෑම, සම්බා හාලේ බත්, ගස්ලබු, අඹ, වට්ටක්කා වගේ කෑම ජාති කිහිපයක් තහනම් කළාට අයිස් ක්‍රීම්, අලුවා, කිරි පැණි එහෙම තහනම් කළේ නෑ. සතියකට දවස් තුනක් වත් පැය භාගය ගානෙවත් ව්‍යායාමයක් නම් කරන්න ඕනමයි කිවුවා. 


පළවෙනි බහෙත් ටික ඉවර වෙන්නත් ඉස්සර ඉංගිරිසි බෙහෙත් නවත්තලා තියෙද්දිත් සීනි මට්ටම හොඳින් පාලනය කරගන්න මට පුළුවන් වුණා. දෙපාර, තුන්පාර ගන්නකොට බෙහෙත් ප්‍රමාණයත් ටිකෙන් ටික අඩු කරනවා. බෙහෙත් වර්ගත් ටිකක් වෙනස් කරනවා. දැං ඉතිං සනීපයි කියලා හිතපු මං තුමාට ආයෙමත් රස ම රස කෑම බීම වර්ග නො අඩුව ලැබෙනවා. ආසම කෑමක් වුණු පෑන් කේක් එහෙම හැදුවාම බය නැතුව දහයක් විතර බඩට දාගත්තම ලැබෙන ආධ්‍යාත්මික සුවය ගැන මොනවට කියනවද ඉතිං. 


ඔන්න ඒ පාර මගේ සීනි මට්ටම ආයෙත් උඩ යනවා. මං ම කල්පනා කරලා කන බත් ප්‍රමාණය අඩු කරන්න තීරණය කරනවා. අනිත් පැණි රහ කෑමත් අඩුවක් නැතුව කනවා. වැඩේ හරියට ම හරි. මාස තුන හමාරක් විතර බීලා, වෙද මහත්තයා නවත්තන්න කියන්නෙ නැති පාර මං විහිංම නවත්තනවා. දැං ඒ නවත්තලත් මාස කිහිපයක් වෙනවා. තාම නං හොඳින් පාලනය සිද්ධ වෙනවා. එකම වෙනස, කන බත් ප්‍රමාණය විතරයි. බත් මේස හැඳි 2 කට වැඩිය බෙදා ගන්නෙ නෑ. හැමෝම පුදුම වුණත්, මාළු පිණි වැඩියෙනුත් එක්ක බෙදා ගන්න නිසා අතරමඟ බඩගිනි වෙන්නෙත් නෑ. කන කෑම වල රසත් වැඩියි. 


මට මඟ හැරෙන එක ම දේ ව්‍යායාමය. පුළු පුළුවන් වෙලාවට ව්‍යායාමයත් කරගත්තා නං, ආයෙ ටික කාලෙකට බෙහෙත් ඕන නෑ කියලා මට හිතෙනවා. ආයෙමත් කතාවෙ මුලට ගියොත්, අප්පච්චි කොච්චර කෑම පාලනය කළත් බත් පිඟානෙ සයිස් එක නං අඩු වුණේ නෑ. අප්පච්චිගෙ සීනි මට්ටම අඩු නොවුණෙ ඒක වෙන්නැති. දැං ඉතිං සීනි දෙයියා නයා මැරුණු අහිකුණ්ඨිකයා වගේ මං දිහා බලං ඉන්න හැටි දැක්කම මට හිනා. අප්පච්චිට ඔය උපදෙස දෙන්න ඒ කාලෙ මට නොහිතුණු එක ගැන නං දුකයි. 


මේ කතාව ලිවුවෙ, ඔයාලටත් දැනුවත් වෙන්න. තුන් වේලට ම බත් කන්න. හැබැයි බත් ප්‍රමාණය පුළුවන් තරම් අඩු කරන්න. ව්‍යායාම කරන්න. Metformin ඕන වෙන්නෙ නෑ. අත්දුටුවයි-ප්‍රත්‍යක්ෂයි. සිංහල වෙදකම බොරුවකුත් නෙවෙයි. හොඳ වෙද මහත්තුරු හොයා ගන්න එකයි අමාරු. 

Monday, January 4, 2021

ආදරණීය ම දරුවා

 අද දින කියැවූ ලිපියක ප්‍රශ්න කර තිබුණේ  මවකට හෝ පියෙකුට දරුවන් දෙදෙනෙකු හෝ ඊට වැඩිය ඉන්නා විට සමානව ආදරය කළ හැකි ද යන්නයි. මේ වන විටත් ඔබ එක් දරුවෙකුට වඩා සිටිනා මවක හෝ පියෙකු නම් ඔබේ පිළිතුර බොහෝ විට "ඔව්" විය හැකියි. ඒ ලිපිය කියවන තුරු ම මා සිටියේ ද "ඔවු" පිළිතුරේ ය. තවමත් එය එසේ නොවන්නේ යැයි මට ස්ථිර නැත. මම මගෙන් ම ඒ ගැන ප්‍රශ්න කරමින් සිටිමි.


හිට්ලර් ගේ නාසි හමුදාව යුදෙවුවන් දස දහස් ගණනින් ගෑස් කාමර වලට දමා මරා දැමූ අයුරු ඔබ අසා ඇතිවාට සැක නැත.  එම සිදුවීම් පාදක කොට ගනිමින් William Styron නම් ඇමෙරිකානු කතුවරයා ලියූ Sophie's Choice නම් කෘතියේ සඳහන් වන අපූරු තෝරාගැනීමක් ගැන අදාළ ලිපියෙහි දක්වා ඇත. 


අදාළ සිර කඳවුරෙහි වෛද්‍යවරයා සොෆී නම් මව ට මෙසේ කියයි. 

// මේ කොටස ඔහුගේ ලිපියෙන් උපුටා ගතිමි

"උඹේ දරුවො දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් තෝරලා දීපන් මට, ගෑස් කාමරයට යවන්න. හැබැයි උඹ එක්කෙනෙක් තෝරලා දුන්නේ නැත්නම් මම දරුවො දෙන්නවම ගෑස් කාමරයට යවනව"

//

මගේ විදිහට නම් මගේ පළමු තේරීම වනු ඇත්තේ, "ළමයි දෙන්නා වෙනුවට මාව ගෑස් කාමරයට යවපන්" යන්නයි.  එහෙත් සොෆී ඊට මදක් කල්පනාකාරී, ශක්තිමත් එහෙත් ආන්දෝලනාත්මක ලෙස තොරා ඇත්තේ තමාගේ අට හැවිරිදි දියණිය ගෑස් කාමරයට යැවීමටයි.  නමුත් ඇය ඉන් පසුව තමා කළ දේ ගැන සොවින් සිය දිවි නසාගෙන තිබෙනවා. 

දැන් ඔබේ වාරය; ඔබේ දරුවන් ගෙන් කෙනෙක් ඔබට ගෑස් කාමරයට යැවීමට තෝරා දිය හැකි ද?

අදාළ ලිපියට 

ජේමිස් බණ්ඩා ගේ ලිපිය කියවන්න

Monday, December 28, 2020

2021 ජීවත් වෙන්න යන හැටි.

බලාපොරොත්තු ජීවිතය ජීවත් කරනවා කියලා කතාවක් මං අහලා තියෙනවා. මට ඒක ගැන ඒ හැටි විශ්වාසයක් නං නෑ. ඒත් හුස්ම ගන්නවා කියන එකයි ජීවත් වෙනවා කියන එකයි කියන්නෙ එහෙම පිටිං ම දෙකක් කියලා මං විශ්වාස කරනවා. නැවතිල්ලෙ හිතලා බැලුවම හැම අවුරුද්දෙම වගේ අදාළ අවුරුද්දෙ දි මං ජීවත් වෙච්ච කාලය ඊට කලිං අවුරුද්දෙ මං ජීවත් වුණු කාලයට වඩා අඩු වෙනවා වගේ හැඟීමක් තමයි මට දැනෙන්නෙ.  අර සෘණ ආර්ථික වර්ධන වේගෙ වගේ.

එහෙම වෙන්නෙ ඇයි? මං මගේ හොඳම යාළුවා ගෙන් ඇහුවා. 

උඹ හැම දේම පටලගෙන මචං. ජීවිතේ කියන්නෙ ඔයිට වඩා හරිම සරල දෙයක්. යාළුවා උත්තර දුන්නෙ ටිකක් කණස්සල්ලෙන් වගේ.

ඒක මා ගාව හොඳට ම තිබුණෙ කොයි කාලෙ ද? මං අහපු ප්‍රශ්නෙට ඌ මොහොතක් නිරුත්තර වුණා. ඊට පස්සෙ කිවුවා;  උඹ හොඳටම ජීවත් වුණේ උඹට අවුරුදු 10-12 කාලෙදි කියලා. 

යකෝ ඒක වෙන්නෙ කොහොමද? ඔය කාලෙදි ගොඩාක් දවසට මං ඉස්කෝලෙ ආවෙ ගියෙ පයිං එහෙමත් නැත්නං බස් එකක හිරකෙටිලා. ප්‍රින්සිපල් සෑර් කාරයත් මට පොඩ්ඩ බැරි වෙනකොට නෙලන්නමයි බැලුවෙ. ඒ මදිවට මට ඒ කාලෙ හොඳ ම යාළුවො කියලා අය හිටියෙත් නෑ. 

බොරු කියන්නෙ නැතුව ඇත්ත කියපං. මං නෝක්කාඩුවට කිවුවා.

යකෝ මං කවදාවත් උඹට බොරු කියන්නෙත් නෑ. උඹට මට බොරු කරන්ටත් බෑ කියලා උඹ දන්නවනේ. පොඩ්ඩක් කල්පනා කරලා බලපං, ඒ කාලේ මොනවද උඹේ ආශාවල් කියලා. 

කාත් එක්ක හරි එකතු වෙලා ක්‍රිකට් ගහන එක තමයි ඉතිං. 

වෙන? යාළුවා ආවර්ජනය තවත් දිගු කරන්නැයි අණ කළා. 

හවසට දාම් අදින්න, කැරම් ගහන්න.. ඇයි, ඕමි ගහන්න. දොස්තර හොඳහිත, පිස්සු පූසා, ගලිවර්ගේ සුවිසැරිය වගේ කාටුන් බලන්න. බයිසිකල් පදින්නත් ආසයි නේ.    මං දිග ලැයිස්තුවක් කියාන ගියා.

හරි, එතකොට මොනවද තිබුණු අකමැති දේවල්? යාළුවා ගෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක්. 

එහෙම අකමැත්තක් නං මතක් වෙන්නෙ නෑ. 

බොරු කියන්න එපා බං. මූට බොරු කරන්නෙ කොහෙද ඉතිං මම.

හරි ඉතිං, අම්මා බෙදන තඩි බත් පිඟානට වග කියන එක තමයි ඉතිං, මං කිවුවෙ පොඩි ලැජ්ජාවකුත් එක්ක.

ඇයි උඹ පාඩං වැඩ එහෙම සංතෝෂෙන් ද කළේ? යාළුවා හරස් ප්‍රශ්නයකුත් ඇහැවුවා. 

ඒකට ලොකු කැමැත්තක් වත් අකැමැත්තක්වත් මට තිබුණෙ නෑ නෙ? මං උත්තර දුන්නෙ ප්‍රශ්නාර්ථයකුත් එක්ක. 

හරි මං ඒකත් පිළිගන්නං කො. යාළුවා ඒ තරම් ම සෑහීමකට පත්වෙලා නැද්ද මංදා.

ඉතිං බලපං උඹ ඒ කාලෙ ඇතුළෙ, ගත කරපු වෙලාවල් වලිං කොච්චර වෙලාවක් ඔය ආශා කරපු දේවල් කළා ද? අකමැති දේවල් කළා ද? මේ පාර යාළුවා ඇහුවෙ තාර්කික ප්‍රශ්නයක්. 

පැහැදිලිවම ආශා කරපු දේවල් අකමැති දේවල් කරපු වෙලාව වගේ හතර පස් ගුණයකට වැඩි මිසක් අඩු නෑ තමයි. 

ඒ වගේ ම ආයෙත් මෙනෙහි කරපං ඒ කාලෙ කරපු දේවල් ගැන කවදාවත් දුක හිතිලා, එහෙමත් නැත්තං අපරාදෙ එහෙම කළේ කියලා හිතිලා තියෙනවද? 

කොහෙත්ම නෑ බං! මං උත්තර දුන්නෙ පොඩි විමතියකුත් එක්ක.

දැං බලපං හොඳට ම ජීවත් වුණා ය කියලා උඹ හිතන කාල වල ට ගලපලා ඔය කාරණා ටික.  යාළුවා කිවුවෙ බොහොම ජයග්‍රාහීව.

ඇත්ත තමයි මචං, එක්කො මට වැඩියෙං කරන්න වෙලා තියෙන්නෙ අකමැති දේවල්, එහෙමත් නැත්නං සමහර දේවල් කළේ අපරාදෙ, එහෙම නොකරානං කියලා හිතෙනවා. උඹ හරි.  මං ඉතිං පරාජය බාර ගත්තා.

ඒ කියන්නෙ උඹ ඒ කාලෙ ජීවත් වෙලා තියෙන්නෙ කාට ඕන හැටියට ද? යාළුවා අහපු ප්‍රශ්නෙට මං කල්පනා කළේ උත්තරේ මම කියනවද නැත්නං දෙමවුපියො හරි ගුරුවරු හරි කියනවද කියලා. 

දෙමවුපියන්ට ඕන හැටියට? ආයෙත් මගේ පිළිතුර ප්‍රශ්නාර්ථයක් එක්ක. 

යාළුවා මේ උඹට බෑ මට බොරු කරන්ට හරිය? 

මූත් එක්ක බේරෙන්ට ම බැරි හැටි. හරි, මට ඕන හැටියට. 

නෑ බං, උඹ ජීවත් වුණේ මට ඕන හැටියට. මට ඕන හැටියට ජීවත් වෙද්දි විතරයි උඹ ජීවත් වෙන්නෙ. යාළුවා කිවුවෙ බොහොම විශ්වාසයෙන්. 

මට ඒක ප්‍රතික්ෂේප කරන්න පුළුවන් යෝජනාවක් නෙවෙයි. ඌ කියන්නෙ සම්පූර්ණ ඇත්ත. 

හරි බං 2021 ඉඳං වත් හැකි හැම වෙලාවෙම උඹ කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්නං. ඒක මගේ පොරොන්දුවක්.  හැබැයි අමතක වෙන හැම වෙලේ ම උඹ මට ඒක මතක් කරපං.

ඕන වෙලාවක බං. 


Sunday, December 20, 2020

ප්‍රොෆෙසර් ගැන රසකතා

 ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ගැන රස කතා ටිකක් පහුගිය දවස් වල සමාජ ජාලා වල පැතිරුණා. මට ඒක දැම්මම මතක් වුණේ අපේ ශ්‍රියානන්ද මහාචාර්ය තුමා ගැන තියෙන රස කතා ටිකක්.  මෙතුමා ඉතාම අල්පේඡ්ඡ ජීවිතයක් ගත කරන, සමාජ වාදී ලක්ෂණ පෙන්වන, චුට්ටක් අමුතු ඇක්සන්ට් එකකින් කතා කරන මහා දැනුම් ගබඩාවක්. යම් විෂය කරුණක් ගැන එතුමාගෙන් විමසූ විට ඉතා නිහතමානී ව ඒ ගැන සරල ව පහදා දීමට එතුමා ගන්නා උත්සාහය ප්‍රශංසනීයයි. යම් දෙයක් පැහැදිලි කරද්දී,  "මොකද" යන වචනය මැදින් යෙදීම එතුමාගේ පුරුද්දකි. 


1. විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයේ කිසියම් විෂයක් මෙතුමා උගන්වන කාලෙක අපේ ශිෂ්‍යයො දෙන්නෙක් ගියා ලු විෂයානුබද්ධ කාරණාවකට මෙතුමා මුණ ගැහෙන්න මෙතුමාගෙ ගෙදරට. ඉදිරියට ඇවිත් තියෙන්නෙ මෙතුමාගෙ බිරින්දැ.

මැඩම් අපි පොඩ්ඩක් සර් මුණගැහෙන්න ආවෙ. 

(පුටු පෙන්වමින්)  චුට්ටක් වාඩි වෙලා ඉන්න පුතා. සර් ගියා බල්ලන්ට බෙහෙත් විදින්න කියලා. දැං එයි.

මැඩම් ගෙ කීමට අසුන් ගත් දෙදෙනා හෙමිහිට කුටු කුටු ගෑවේ සමාජ වාදී සෑර් ගේ ධනවාදී බලු හුරතලය ගැනයි. ටික වෙලාවක් යන විට අපේ සර් පා ගමනින් ම ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වනු පෙනේ. තනිවම ද? නැත. බල්ලන් දෙදෙනෙක් ද සමඟිනි. බල්ලන් ඇල්ටේෂන් ද? නැත, වල්ටේෂන් නකුටු බල්ලන් දෙදෙනෙකි. අපේ මිත්‍රයන් දෙදෙනා දුටු සර් සිනාසී මෙසේ කීවේ ලු. 

"පාරෙ ඉන්න බල්ලො දෙන්නෙක්. මෙයාලා කෑම දීලා දැං වැඩි හරියක් මෙහෙ ඉන්නෙ. පොඩි අය සෙල්ලම් කරනවනෙ. ඒකයි බෙහෙත් විදින්න එක්ක ගියෙ


2. මෙතුමා බොහෝ දින වලට නිවසේ සිට විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණියේ පා ගමනින්. ඉඳ හිට බසයේ ද පැමිණියා. කෙසේ හෝ වි.වි. ට ආසන්නතම බස් නැවතුම පසු කර මෙතුමා ගමන් කරන විට, තරමක වර්ෂාවක් පතිත වෙන්නට ගත්තා. බසයෙන් පැමිණි සිසුවෙක් මෙය දැක වහා දිව විත් මෙසේ කීවා.

"සර්. මේ කුඩේ ගන්න. මං යාළුවත් එක්ක එයාගෙ කුඩෙන් යන්නම්.

නෑ. පුතා අවශ්‍ය නෑ. 

"නෑ සර් තෙමෙනවනෙ. අපට මේකෙන් යන්න පුළුවන්. සර් මේක ගන්න."

නෑ පුතා අවශ්‍ය නෑ. මං වැස්ස නෑ කියලා උපකල්පනය කරලා මේ ටික යනවා


3. එදින විශ්ව විද්‍යාලයේ කිසියම් උත්සවයක් සංවිධානය කර තිබූ අතර එහි එක් අංගයක් ලෙස කුඩා සංගීත සාජ්ජයක් ද පැවැත්වෙමින් තිබුණි. කවුරුත් ආදරය කරන ශ්‍රියානන්ද මහාචාර්ය තුමාට වැඩි ගෞරවයක් ලබා දෙනු වස් නිවේදක තෙමේ එතුමාට මෙසේ ආරාධනා කළේය.

දැන් ඔබ සැම පිනවමින් ගීතයක් ගායනා කිරීමට මහාචාර්ය ශ්‍රියානන්ද මැතිතුමා!

ඔන්න ඉතිං අපේ සර් නැග්ගා වේදිකාවට. ගත්තා මයික් එක අතට.

ළමයි. මං සිංදු කියන්න නං දන්නෙ නෑ. ඕනෙම නං මං කවියක් කියන්නං.

දැං ඉතිං ළමයි ටිකටත් හරිම සතුටුයි. අත්පුඩි ගහනවා, විසිල් ගහනවා, එක කෙළියයි.

පැහැදිලි කිරීමක් කරන ඇක්සන්ට් එකෙන් මෙහෙම කිවුවා.


රෝස මලේ නටුවෙ කටූ - වන බඹරෝ ඔහොම හිටූ

නටුව නොවේ මල සිඹිමී - මොකද - මම ළමයෝ පැණි උරමී. 


4. දිනක් අප යෙහෙළියක් කිසියම් දෙයක් සඳහා එතුමාගේ සහයෝගය ලබා ගැනීමේ අරමුණින් එතුමාගේ කාර්යාල කාමරයට ගියාය. කාරණාව කියාගෙන යද්දී කාර්යාලීය දුරකථනය නාද වන නමුත් දුරකථනයක් පෙනෙන්නට නැත. සුළු මොහොතකින් මේසය පුරා සී සී කඩ අතුරා තිබූ පොත් ඈත් මෑත් කොට දුරකථනය සොයාගෙන කතා කරන්නට ඔහු සමත් විය. අසුවල් දින අසුවල් වෙලාවට මෙතනට එන්න මං අවශ්‍ය තොරතුරු ලබා දෙන්නම් කියා පැවසූ එතුමා ඔහු කර කර සිටි රාජකාරියට යොමු විය. කියූ දිනයේ කියූ වෙලාවට එතුමා හමු වන්නට ගිය ඇයව හඳුනාගත් සැණින් අර පොත් මේසයේ පොත් පත් එහා මෙහා කර කොළ කෑල්ලක් අතට ගෙන එය ඈ වෙත ලබා දුන්නේ සුපුරුදු මන්දස්මිතයෙනි.  කොතරම් රාජකාරි මධ්‍යයේ වුවද සාමාන්‍ය දරුවෙකු කෙරෙහි ඔහු තුළ පැවති ආකල්පය මෙන් ම පිස්සීගේ පළා මල්ල වැනි අපිළිවෙල මේසය මත පොත් පත් මහා ගොඩක් අතර චූටි කොළ කැබැල්ලක් ඉතා සුළු මොහොතකින් සොයා ගැනීමට එතුමාට තිබූ හැකියාව ද විශ්මය ජනකය. 


5. Assignment එකකට පිළිතුරු භාර දීමේ දී, VIVA හෙවත් වාචික ඇගැයීමක් ද සිදු කිරීම ශ්‍රියානන්ද සර් ගේ මෙන්ම බොහෝ කථිකාචාර්ය වරුන්ගේ සිරිත විය. කිසියම් කාරණාවක් සම්බන්ධව කාගෙන් හෝ පිළිතුරක් කොපි කරගෙන ගිය අප මිතුරෙකුගෙන් එම පිළිතුර පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීම ප්‍රමාණවත්ව නොලද තැන ඉතා හොඳින් එම කාරණාව කියා දී අවසානයේ එතුමාගේ දෑස යොමු වූයේ මිතුරා අත වූ දැවැන්ත පුස්තකය වෙතටයි. ඇත්තෙන්ම මිතුරා එම පොත ගෙන ගොස් තිබෙන්නේ තමා මෙවැනි පොත් පරිශීලනය කරන බව පෙන්වීමටයි. ඒ දෙස බලා සිනාසුනු මහැදුරු තෙමේ මෙසේ කීවේ ලු. " ඔය පොතේ නං මේ Assignment එකට අදාළ මොනවත් නෑ"


එතුමා පිළිබඳ වූ රසකතා සාහිත්‍යයෙන් මා හට මතක අවස්ථා කිහිපයක් මෙලෙස දැක්වෙන අතර ඇතැම් ඒවා ගෙතූ ඒවා බවට ද මත පවතී. එතුමාගේ දැනුම් සම්භාරය මිනිස් සංහතිය වෙනුවෙන් කොයිතරම් ඵලදායීව යොදා ගත්තාදැයි කීමට මා සතු අවබෝධය ඉතා ම අල්ප වුවද, මා දුටු ශ්‍රේෂ්ඨතම මානව වාදී ගුරුවරයෙකු ලෙස එතුමා හට ඇති ගෞරවය නම් ඉතා ඉහළ ය. 




Friday, December 4, 2020

ජීවිතය සුන්දර ද!

 

අත් හළ තැනෙක රාගය ඇත .......සැනසීම
සිත් තුළ සැකෙක නැත ඇත්තෙම පැහැදීම
මත් කළ ඇතෙකු වුව කළ හැක .....පැරදීම
පිත්තළ-සරුව වෙති නොදැනම ......විසිවීම
ලෝකය වදිද්දී නිදි මසැස ............වස වසා
මේ කය රැගෙන මා ගියෙ මනැස .පිස පිසා
ගේක ය තියෙන්නේ රස සුවය නැත මුසා
ශෝකය නිගා දී මම නොයමි.....වැලි ගසා
ආදර වදන් යළි බෑ මුමුණන්ට .........නඟේ
කෑදර කමක් තව නෑ සිපගන්ට ........මගේ
ආ දුර ටිකක් දුර මුත් නොකරන්ට ....අගේ
මේ දුර ටිකත් යමු පින් සිදුවෙන්ට ...වගේ

=========================
මෙතුවක් දුර .......................................ඇවිද
ආ පිය සබඳ .................................අත් බැඳ
වී ලෙසින් .......................................සිහි මඳ
බිණූ වදනින් රිදුණි ............................ඒ හද
වදනින් .......................................බැල්මකින්
නැතොත් කිසියම් .......................ලෙසකින්
කරන ලද ......................................දෙයකින්
වැරදුණි ද මට සිතුණි ..............සැණෙකින්
=========================
පාලා අහිංසක ගතියත් මනා ..............කොට
ලීලාවෙන් දැහැමි එන තම පියා ............හට
මාලා දමා නොව පෙන්වා හිනා ...........කට
චූලා තමා පිළිගත්තේ .............දයා .........වට

දියණිය ඉටු කරනු මගෙ හෙට දින ...හීනේ
කරුමය අපේ නුඹ සිඳලන්නට .........ඕනේ
උරුමය සොයා නොදුවන් ගස් ගල් ගානේ
සරණිය වෙයන් දහමට ලං වෙන ....මානේ

නික්මෙන දින ට ඔය චුම්බන .....උරුමයි ද
සක් විති සුවය ලැබුවත් එය ..........පවතියි ද
දුක් විඳ තනපු මහ මන්දිර ........ගෙන යයිද
දැක් මට නිවැරදිව හැකි නම් .........වරදියි ද
============================

සැම හටම එක .....................ලෙස
දැහැමින් ම නිති දෙස ..........දෙස
එන මේ පුඟුලු ......................වෙස
බලති කවුරුත් යොමා .....වපරැස

දිලිසෙන ඇස් .....................ඇතේ
කිසි වෙහෙසකුත් .....නොමැතේ
එනමුදු ...........................නිදිමතේ
නිදි ලබයි ඔහු එදින .......කමතේ
=======================

කමතේ නිදා ගෙන එම මහ රෑ ...තිස්සේ
විපතේ තරම තේරී හදවත .......ගැස්සේ
උපතේ ඉඳං හතලිස් වසරක් ......ඔස්සේ
සපතේ කරමි එදිනයි කමතට බැස්සේ

ඔන්නොහෙ ගෙදර යනවැයි අඩියක් තිවුවා
ගන්නට බෑ හිතා ඇයි සිදු වුණෙ..... මෙවුවා
වෙන්නකො සමා බිරිඳට දරුවට ......කිවුවා
යන්නට ගියා දුව මහගේ නම් ............රැවුවා

බීවේ ඊයෙ වෙනදා බොන ...........තැනින් ද
නෑවේ ගඳ යන්ට කාගේ ................අණින් ද
කීවේ බණ දහම් කොහොමද ...........චමින්ද
යා වේ සිනා ඔරවන් සිටි .................මුවින් ද

බොන්නේ නෑ කියා වැඩ නිම වී .........ඊයේ
පිම්මේ තමා මා නම් පියඹා ................ආයේ
ගින්නේ උනත් ටොපියක් විතරයි ....කෑයේ
දන්නේ නෑ පියේ මට මොනවද ..........වූයේ

දුවටත් ගෙනාවා මං ටොපි මෙන්න ..............කියා
එවිටත් ඇඳ උන්නු කලිසම තුළට ................ගියා
අහිතක් නොම හිතා දැන් දැන ගන්න .......මෙයා
බෙහෙතක් ටොපි කියා ගෙනැවිත් ඇත්තෙ එයා

============================

හැම දෙන .......................සිනාසී
එහි රසය ගැන ...............විමැසී
බණ ගැනත් ..................පැවැසී
එය තැනක් විය සතුට ..ගැවැසී

එයින් පසු හිමි .........................සඳ
සැණෙන් එයි විට ඉඩ .............ලද
දූ දරු සතුට .............................මැද
කමතටත් එළැඹුණි කලක් .සොඳ