මිනිසත් කමේ පොහොසත්කම නොහොත් සූරාගෙන කෑම

මීට වසර දෙකකට පමණ කලින් දිනයකි.. මහරගම නගරය මැදින් ඉඳහිට ගමන් කරන මට නිතර දකින්නට ලැබුණු දැන්වීමක් වූයේ මිනිසත්කමේ පොහොසත් කම නිසාම මිනිසුන්ට සල්ලි දෙන ආයතනයක් ඉදිරියේ ය. එම දැන්වීමෙන් කියැවුණේ 1% පොළියට රන් බඩු උකසට ගෙන ඉහලම මුදලක් ලබා දෙන බවයි.. මේ කාලයේ රජයේ හෝ පුද්ගලික බැංකුවක රන් භාන්ඩ පොළිය 14% ක් පමණ විය.. ඒ නිසා මා සිතුවේ මේ 1% යනු මාසික පොළිය බවයි.. ඒ අනුව බැංකුවේ තියන එකට මේ ආයතනයේ උකස් තබන එක වඩා ලාබ දායී යැයි මට සිතුණි.. (මීට වසර ගනණාවකට උඩදී මට අවුරුදු 19 දී පමණ බැංකුවක් සමඟ රන් භාන්ඩ ගනුදෙනුවක් කිරීමට ගොස් කෙලවරක් නැති ප්‍රශ්න ඇසීම නිසා මට බැංකු එපා වෙලා තිබුණි)

ඔය අතර හදිසි අවශ්‍යතාවයක් මතු වී උකස් තැබීමේ වාරය එළැඹුණි.. මා තෝරා ගත්තේ ඉහත කී ආයතනයයි.. උකස් තැබීමට පෙර මම ප්‍රශ්න කීපයක් යොමු කළෙමි..

1. මේ 1% පොළී ප්‍රතිශතය මාසයක් සඳහාද?
පි: ඔවු. හැබැයි දවස් දහයකට සැරයක් පොළිය ගෙවුවොත් විතරයි 1% වෙන්නේ.. එහෙම නැත්නම් සීයට තුනයි දශම ගානක් වෙනවා..

2. කොච්චර මුදලක් මේ වලල්ලට ගන්න පුළුවන්ද?
පි: රු. 25,000/= ක් විතර ගන්න පුළුවන්..( ඒ කාලේ පවුම දැන් තරම් ගණං නැත.)

3. මට දවස් දහයට කලිං ඇවිත් වුණත් පොළිය බඳින්න පුළුවන් නේද?
පි: ඔවු..

දවස් දහයකට පෙර ඇවිත් පොළිය බඳිමැයි සිතා මාත් රුපියල් 25,000/= ත් රැගෙන පිටත්ව ගියෙමි..
රිසිට් පත බැලූ විට එහි තිබුණේ උකස් අත්තිකාරම රු.25,252/= යනුවෙනි.. මේ අනුව මාසයකම පොළිය මුලින්ම අය කර ගන්නට ඇතියැයි අනුමාන කරගෙන නිහඬ වීමි..
යළිත් තවත් දින 8 කින් පමණ එතැනට ගොස් පොළිය ගෙවීමට සූදානම්ව, පොළිය කීයදැයි විමසීමි.. පොළිය රු.250/= ක් බව පවසා එය අය කරගෙන. යළිත් 25,254/= වැනි මුදලකට රිසිට් පතක් නිකුත් කෙරිණි.. එවර එය පරීක්ෂා කළ මට වැටහුණේ කාගේ හෝ ගනණයක යම් දොසක් ඇති බවයි.. එනිසා ඔවුන් ගෙන් මෙසේ ඇසුවෙමි..

ප්‍ර: දැන් මේ පොළී ප්‍රතිශතය මාසයකට කිවුවා නේද? .. එහෙනම් මේ 25,000/= ට මාසයකට අදාල පොළිය මුලින්ම අය කරගෙන තියෙනවා නේද? මා දැන් ගෙවූ මුදල මූලික මුදලින් අඩු විය යුතුයි නේද?

පි: නෑ මේ 1% කියන්නේ දවස් දහයක පොළිය..

මා මෝඩයා වී හමාරය.. දවස් දහයක් සඳහා ගෙවා තිබිය දී අටවන දවසේ අලුත් කිරීමෙන් තවත් දවස් දෙකක් නැති කර ගත්තා පමණි..

එපමණක් නොව.. දවස් දහයට 1%ක් යනු අවුරුද්දට 36% ක පොළි ප්‍රතිශතයකි (වා.ස.පො. අනුපාතිකය සැලකුවොත් ඊටත් වැඩිය).. ඒ කියන්නේ බැංකුවකට සාපේක්ෂව 250% කටත් වඩා වැඩි වීමකි..

ඒ 250/=ත් ගියාවේ කියා සිතා ඊලඟ දවස් දහය සම්පූර්ණ වීමට ආසන්නයේ වලල්ල නිදහස් කරගෙන ගොස් බැංකුවේ තැබුවෙමි.. එහිදීත් මට 25,000/= ක මුදලක් ලබාගන්නට හැකි වීම විශේෂයකි.. එනම් ඇතැම් අය සිතන්නේ ඔය වැනි ආයතනයක දෙන තරම් මුදලක් බැංකුවක නොදෙන බවයි.. එහෙත් සත්‍යය නම්.. ඒ වෙනස එතරම් ලොකු නොවන බවයි.. ඒ වගේම කාලෙකට පෙර මගෙන් ඇහුවා වගේ අතොරක් නැති ප්‍රශ්න අහන්නේ ද නැත..

දැන් බොහෝ බැංකු වල (විශේෂයෙන් සම්පත් හා ජා.ඉ.බැ) පවතින නීති, රීති කීපයක්  සහ ක්‍රමෝපායන් කීපයක් මතක් කරන්නම්..

1. පළමු සති දෙක සඳහා (ඊට කලිං බේරා ගත්තත්) අනිවාර්‍යයෙන් පොළි අය කරයි.
2. ඉන් පසු පොළිය ගනණය කරන්නේ දවස ගානේය..
3. බේරා ගැනීමේ දී රු. 25/= ක මුද්දර ගාස්තුවක් අය කරයි.. (මෙය පුද්ගලික බැංකු වල පමණක් යැයි කියයි..)
4. ගෙවිය යුතු අවසාන මුදල ආසන්න රු.10/= ට රවුන්ඩ් අප් කරයි..(මේක සම්පත් බැංකුවේ තමයි මං දැක්කේ...)

** නිතර රන් බඩු වල වටිනාකම වැඩි වන නිසා.. ඉඳ හිට බැංකුව පැත්තේ ගොස් වැඩිපුර ගානක් ඉල්ලා ගෙන ඒමෙන් (ගිවිසුම අලුත් වන නිසා) සින්න වීමේ අවධානම මඟ හරවා ගත හැක.. එහෙත් දැන් දිනෙන් දින පොළී ප්‍රතිශතය ඉහල යන නිසා අලුත් කිරීම මඟින් ඔබගේ පොළී ප්‍රතිශතය ඉහල යා හැක..

පහු ගිය කාලයේ සම්පත් බැංකුවේ දිනකට නිකුත් වන නොම්මර ගනණ 70 ක් පමණ තිබුණ ද.. ඊයේ පෙරේදා වන විට එය 55-60 ක් පමණ දක්වා අඩු වී තිබුණි..

මිනිස්සු රන් බඩු උකස් තියන්නේ නැතිවාද?
ඔක්කොම උකස් තියලා නිසා තියන්න දෙයක් නැතිවාද?

ආදී වශයෙන් මෙයට නොයෙක් හේතු සිතිය හැක..  දැන් පොළී ප්‍රතිශතය වැඩි වීම නිසා මම ද ඒ පැත්තේ යන වාර ගනණ ටිකක් අඩු කළෙමි..

ප. ලි.

මිනිසත් කමේ පොහොසත් කම ට නම් හසු නොවන ලෙස ඉල්ලමි..

බබලන් සඳක් ලෙස...!

සිත මගෙ චංචලයි නැත කිසි සැනසීම
ගත මගෙ දුර්වලයි පෙන්වයි වැනසීම
වත ඔබෙ පෙම්බරයි මට නම් පෙර සේම
මත_කයෙ රැවුනැඟෙයි පෙම් සිතුවිලි තාම


මල් පිබිදුණා මාවත් වල අප යෙනෙන
සිල් බිඳි ඇතැම් දන කළෙ ගැරහුම එදින
ගල් කුළු ලෙසින් ඉවසා සිටි මුදු දෙදෙන
වල් වැදි ලොවක ප්‍රේමය කරමුද කුමන


මවු පිය කැමැත්තට හා ලෝ සිරිත ගරූ
පවු නොකරම අපිත් අපටම කළෙමු බොරූ
සිවු පසයටම සළකා කර හෙළය හුරූ
දැවු_නෙමු සිතින් පැතුවෙමු මතු භවයෙ සරූ


ඔබ දැන් මවකි මම දැන් සොඳ පිය තුමෙකි
සැබ_වින් සුහද ලෝකය මහ පුදු_මයෙකි
නොබ_ලන් මදෙස යළි මට එය මහ දුකෙකි
බබ_ලන් සඳක් ලෙස දරුකැළ මැද සුරැකි

බැරිදා විග්‍රහය! ඉතිං මොකෝ..?

ගෑස් මිල බැස්සා.. එකසිය පනහකින්.. ළදරු කිරිපිටි රුපියල් 2 කින්...පරිප්පු, සැමන් එහෙමත් අඩුවෙලා.. මේවා චන්ද ගුන්ඩු.. 


ඉතිං මොකෝ..?
ඒකත් ඇත්ත.. චන්ද හැමදාම තියලා හරි මොකද බඩු ලාබ වෙනවා නම්..
==================================
ඒක නෙවෙයි කෙළිය.. අන්න ලබන මාසෙ.. උද්ධමනය දෙගුණ වෙනවාලු..

ඉතිං මොකෝ..?

ඒකත් ඇත්ත.. උද්ධමනය කන්ට යැ..

==================================
කවුද ලොක්කෙක් ඇල්ටෝ දාහක් විතර ගෙන්නුවාට පස්සෙ තමයි ඔය ටැක්ස් වැඩි කරලා තියෙන්නේ.. දැං ඔය අලුත් ගානට විකුණනවා කියන්නේ..
ඉතිං මොකෝ..?

ඒකත් ඇත්ත.. උං කාර් එකක් විකුණගෙන කීයක් හරි හොයා ගත්තහම මක් වෙනවද? රජ පුත්තු නොවැ..

==================================
ඒ වුණාට පහුගිය දවස් ටිකේ ප්‍රාදේශීය සභා වල ඉන්න දේශපාලුවො කී දෙනෙක් ජරා වැඩ කරලා අහු වුණාද? එකෙක් ගෑණු 100ක් එක්ක බුදියගෙන.. තව එකෙක් රත්තරන් චේන් කඩලා.. තවත් එකෙක් මැර කම් කරලා.. ඉතිං මොකෝ..?

ඒකත් ඇත්ත..උන් කී දෙනෙක් එක්ක බුදියගත්තත් අපේ මොකෝ.. රත්තරන් චේන් කඩන්නෙ රත්තරන් දාගෙන යන හින්දනේ.. අපි වගේ බැංකුවේ තිබ්බා නම් ඔය අවුල නෑ නෙව.. මැරකම් නම් ඉතිං කරන්ට ඇත්තේ තවත් මැරයෙක්ටම වෙන්ට ඇති..

==================================
ආරස්සාවේ ලේ කම් හුරතලේට.. නෑ... නෑ.. ආරස්සාවට පිට රටින් බල්ලෙක් ගෙන්නන්ට ගොහිං ගුවන් ගමනකුත් අවලංගු කරලා පුද්ගලික යානයකින් ගෙන්නන්ට දාගෙන මොකක්දෝ පලහිලවුවක් උනාය කියන්නේ..

ඉතිං මොකෝ..?

ඒකත් ඇත්ත.. උන්නැහේට බල්ලෙක් ගේන්ට ඕන වුණාම ඒක කොර ගන්ට දීලා.. එදා මෙහෙ එන්ට ඉන්න ඈයින්ට පහුවදාට එන්ට බැරුවයෑ..

==================================
විපස්සනා යක තුමා හදි-හූනියම්, යාග, බලි-තොවිල් කරමින් දේවාලයක්, දේවාලයක් ගානේ කරක් ගහනවැයි කියන්නේ..

ඉතිං මොකෝ..?

ඒකත් ඇත්ත..උන්නැහේටත් කොරන්ට කියලා එහෙමට වැඩක් තියෙන එකක්යෑ.. දේවාල ගැන පොඩියක් දැන කියාගෙන ඉන්න එකත් වටිනවානේ..

==================================
ඒක නෙවෙයි.. යකඩ මුලින්ම භාවිතා කරලා තියෙන්නේ ලංකාවෙලු..

ඉතිං මොකෝ..?
ඒකත් ඇත්ත.. යකඩ මුලින්ම භාවිතා කොළයි කියලා අපට කන්ට හම්බ වෙනවැයි..

==================================
ලංකාවෙ උන් බුද්ධිමත් ලු.. ඒකලු තමන්ගෙ කෑම ගැන නොහිතා මේ වගේ බුද්ධිමත් ඈයො පත් කරගන්නේ..

ඉතිං මොකෝ..?
ඒකත් ඇත්ත.. කෑම ගැනම හැම වෙලාවෙම හිතලා හරියනවැයි.. රට කන එකාලා ගැනත් ටිකක් හිතන්ට එපැයි..

෴෴අරුම පුදුම සිහිනය෴෴

පුතුට පණ වගේ ඉන්නා
පියා පුතු වෙතට යන්නා
හැමදා රෑ නිදාගන්ට
මොහොතකට කළිං


දවසක් දා ඔහු යනකොට
සිහිනෙන් දෙවු දුවක් ඇවිත්
පුතාට රහසක් කියලා
යන්න ගිහිල්ලා


ඔන්න ඉතිං පුතා දුකෙන්
අඬ අඬ වාගේ හෙමිහිට
කියනවාලු දෙයියො කීව
රහස පියාට


තාත්තාගෙ බාල නඟා
සෝමා නැන්ද මැරෙනවාලු;
ඕවා ගනං ගන්න එපා
පියා කියනවා


ඔන්න ඉතිං පහු වෙනිදා
සෝමා නැන්ද මිය ගිහින්ලු
තාත්තටත් දැන් පුදුමයි
මොකද මේ වුණේ


ඔය වගේම තවත් දිනක්
සුරංගනාවියක් ඇවිත්
අත්තම්මා මියයන බව
පුතාට කිවුවා


මේ කතාව ඇහුව පියා
ආයෙ එහෙම නොවෙයි කියා
පුතාට දොයියන්න කියා
අදරින් කිවුවා


ඒ වුණාට පුදුම වැඩේ
පහුවෙනිදා අත්තම්මා
කවුරුත් නොහිතපු ව්දිහට
මැරිලා තිබුණා


වැඩිකල් යන්නට කලියෙං
සුර දූතිය ආයෙ ඇවිත්
පියාව මැරෙනවා කියා
පුතාට කිවුවා


පුතාට හරියට දුකයිනෙ
හෙට පියාව මැරිලා යයිනෙ
අනේ ඉතිං මේ කතාව
පියාට කිවුවා


බයවෙන්නට එපා කියලා
පොඩි පුතාව සනස්සවලා
දෙවියනි මං හෙට මැරෙයිද
කියමින් හැඬුවා


රෑ තිස්සෙම නිදිත් නැතුව
පරෙස්සමින් වැඩට ගියා
පොඩි දේටත් බයෙන් තමා
දවස ගත වුණේ


කොහොම නමුත් පණ බේරං
හැන්දෑවේ ගෙදර ඇවිත්
මට නං අද එපා වුණා
බිරිඳට කිවුවා..


ඔයාට ඇයි ඔච්චර දුක
මැරුණෙ අපේ කිරි කාරයා
පුදුමෙට පත් වෙලා වගේ
නෝනා ඇහුවා..

ප.ලි.
මා අසා ඇති කතාවක් ඇසුරින් පද බැඳිනි..

ෆේස් බුක් එකේ හැක් නොවෙන්න නම්..

යම් කිසි හොඳ දෙයක් කරන මිනිස්සුන්ට සමහරු ඉරිසියා කරනවා.. ඉතිං එහෙම අයට නොයෙක් විදිහේ කරදර පමුණවනවා.. අපගේ ඊමේල් එක, ෆේස් බුක්, ට්වීටර් වැනි එකවුන්ට්ස් හැක් කරන එක මේ වගේ ගොං බයියන්ට හරි විනෝද ජනක වැඩක්.. මේ ලඟදී සඳැස් කවිය ප්‍රචලිත කරන්න ලොකු මහන්සියක් ගත්ත ෆේස්බුක් ගෲප් වලට සහ ඒවායේ ඇඩ්මින්ලාටත් මේ ඉරිසියාකාර කාලකන්නින්ගේ බැල්ම වැටුණු බව දැනගන්ට ලැබුණා.. ඉතිං හැක් නොවී ෆේස්බුක් පාවිච්චි කරන්න ගන්න පුළුවන් පියවර මොනවද කියලා මං හොයලා බැලුවා.. මෙන්න හොයා ගත්තු දේවල්..

1. ෆේස්බුක් ඇප්ස් පාවිච්චි නොකරන්න. ඔබගේ තොරතුරු ඇක්සස් කිරීමට කිසිවිටක අවසර නොදෙන්න..

2. ඔබ ෆේස්බුක් ලොග් වෙන සාමාන්‍ය ක්‍රමයෙන් හැර ඊමේල් වල තිබෙන ලින්ක් හරහා ෆේස්බුක් ලොග් වෙන්න එපා.... මෙමගින් ඔබව රවටා ඔබගේ මුරපදය සොරකම් කිරීම බොහොම පහසු සෙල්ලමක්..


3. ඔබගේ පරිගණකයේ ඔපරේටින් සිස්ටම් එක යාවත්කාලීන කර ගන්න. එතකොට පරිගණකයේ ක්‍රියාකාරීත්වය ගැන විශ්වාසයි.. 

4. ඔබ යොදාගන්නා වෙබ් බ්‍රවුසරය යාවත්කාලීන කරගන්න. හැකිනම් බ්‍රවුසර දෙකක්  යොදාගන්න... ඔබගේ සාමාන්‍ය අන්තර්ජාල කටයුතු සඳහා එකක් සහ වැදගත් කටයුතු සඳහා තව එකක් වශයෙන්..

5. AdBlock, Facebook Add blocker වගේ අනවශ්‍ය ඇඩ්ස් නවත්වන දිගු ඔබේ බ්‍රවුසරයට එකතු කරගන්න.. මෙතැනට ගියොත් ඒවා හොයාගන්න පුළුවන්..

6. අලුත් මෘදුකාංග බාගත කිරීමෙදී සහ ස්ථාපනය කිරීමේදී සැලකිලිමත් වන්න. ඒ සමඟ ට්‍රෝජන්ස් පරිගණකයට ඇතුලු වීමට පුළුවන්..

7. මුරපදය අනුමාන කිරීමට අපහසු එකක් යොදන්න.. යම් පිට තැනක මුරපදය ටයිප් කරන විට බාගයක් වැරදියට ටයිප් කර වැරදුණු අකුරු ටික සිලෙක්ට් කර ඉතුරු අකුරු ටික ටයිප් කරන්න..මෙමගින් කී ලොග් මඟින් මුරපදය සොයා ගැනීම අවම කරගන්න පුළුවන්..

8. අන්තර්ජාලය භාවිතයේදී නිතරම පරිගණකයේ සාමාන්‍ය ගිණුමකින් ලොග් වෙන්න..(ඇඩ්මින් ගිණුම් භාවිත කරන්න එපා)

9. හැකි හැම විටම ඔබගේ තොරතුරු Backup කර තබා ගන්න..

10. සැක සහිත ෆේස්බුක් මිතුරන් අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කරන්න.. මිතුරු වෙසින් ඉන්න සතුරන්ගෙන් අනතුරු වීමේ ප්‍රවණතාවය වැඩියි..


ඔයාලා ගාවත් තව තොරතුරු තියෙනවා නම් කියන්න..

මොනවද කන්නේ..?

පහුගියදා පාර්ලිමේන්තුවේ ඇතිවුණු කතාබහකදී ජවිපෙ මන්ත්‍රීවරයෙක් අලුත් කෑමක් හඳුන්වා දුන් බව ප්‍රවෘත්තියකින් කියැවුනා.. එතුමා කිවුවේ "ජනතාවට දැන් කන්න වෙන්නේ මැතිවරණ" කියලා..

ඔය කතාව ඇහුවාම මට මතක් වුණේ මට අවස්ථා දෙකකදී හමුවුණු පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු කියූ මෙවැනි කතා දෙකක්..

1. මම අපේ ගෙදර අවශ්‍යතාවයකට හාඩ්වෙයාර් එකකට ගිහිං ඇණ වගයක් ගත්තා... ඒවායේ මිළ මං බලාපොරොත්තු වුණාට වඩා බොහොම අඩුයි.. ඇණ හරි ලාබයි නේද? මට ඉබේටම කියැවුණා..

ඒ ලඟ හිටපු අංකල් කෙනෙක්.... ඇණ තමයි දැන් මිනිස්සුන්ට කන්න වෙන්නේ.. කියලා බඩු මිළෙහි සුන්දරත්වය පැහැදිලි කළා.. උන්නැහැගේ කතාවත් ඇත්ත..

2. දවසක් අපේ බ්ලෙන්ඩරය හදාගන්ට කියලා, ඒවා හදන තැනකට ගිහිං,  ඒක හදනකං බලා ඉන්න අතර අපි නොයෙක් දේ කතා කරමින් හිටියා.. එතන හිටියා ලොරියක් හයර් කරන පුද්ගලයෙක්.. උන්නැහේ මේ රටේ වෙන අතිශය සාධාරණ කරුණු කීපයක් මතක් කළා.. උන්නැහේලට තියෙනවලු අවුරුදු පතා දුම් සහතිකයට අමතරව තවත් මොකක්ද සහතියකයක් ගන්ට.. ඒක ගන්ට ඕන ලංගමයෙන්ලු.. ඒත් ලංගමයෙ බස් වලට ඒ සහතිකය තියා දුම් සහතිකය වත් බල නොපාන බව උන්නැහේ මතක් කළා..මේක මිනිස්සුන්ගේ සල්ලි ගරාගන්න උපක්‍රමයක් විදිහට මිස රට ගැන හිතලා ගත්තු තීරණයක් වෙන්න බැහැ කියලයි උන්නැහැ කිවුවේ.. ඊලඟට උන්නැහේ කිවුවේ ජපානෙන් පාවිච්චි කරපු බඩු ගෙන්නන තැනක් ගැන.. මෙයාලා ජපානේ පාවිච්චි කරපු ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණ ලංකාවට ගෙනැල්ලා, ලංකාවෙ අඩු මුදලට විකුණලා තියෙනවා.. දැං මාකට් එකේ තියෙන අලුත්ම චීන හෝ ඉන්දියානු උපකරණ වලට සාපේක්ෂව පාවිච්චි කරපු ජපන් උපකරණ දාහින් සම්පතයි කියන එක මමත් කිවුවා (මං ඒක අත්දැකීමෙන්ම දන්නවා).. ඒ වුණාට දැන් ඒ වෙළඳාම කරන්ට බෑලු..මොකද ගෙන්නන හැම උපකරණයකටම රු.2000/= ක විතර ලොකු බද්දක් ගහනවලු.. ඉතිං කොහොමද ඒවා ලාබෙට දෙන්නෙ.. ඔය අතරෙ ඩීසල්, පැට්‍රෝල්, කිරිපිටි එහෙමත් කරලියට ආවා.. අන්තිමට උන්නැහේ මෙහෙම කිවුවා..

දැන් මිනිස්සුන්ට කන්න වෙලා තියෙන්නේ බදු..

මොකද කියන්නේ.. මැතිවරණ කනවද? ඇණ කනවද? බදු කනවද?

මැතිවරණ සහ බදු නම් අපට ඕන වුණත් එපා වුණත් කන්න වෙනවනේ..

ඇණ කනවද නැද්ද කියලා තමයි තීරණය කරන්න ඕන..

තවත් විකල්ප කෑම මොනවා හරි තියෙනවා නම් කියන්නකෝ..

මයෙ පුතේ..

මයෙ රත්තරං පුතේ,
උඹ ලොකු උනාම කියාවිද දන්නෑ.. මං උඹට සැලකුවා මදියි කියලා..
ඒත් පුතේ,
මට පුළුවං හැටියට මං උඹට සලකනවා..
හැබැයි පුතේ,
මං උඹට රස මසවුළු දෙන්න, මහ මැදුරු හදන්න, සැප වාහන අරන් දෙන්න...
අනික් අයව අමාරුවෙ දාන්නෙ නෑ..
හොරකං කරන්නෙත් නෑ..
මංකොල්ල කන්නෙත් නෑ..
ඒ වගේම පුතේ..
උඹව ලොකු ඉස්කෝල වල දාන්න,
ලොකු රස්සා අරන් දෙන්න,
මං ජරාව දෙන්නෙත් නෑ..
මට ඕන උඹටත් මට වගේ සුන්දර ළමා කාලයක් දෙන්ට..
ඒත් ලෝකෙ මට ඒකට හරස් වෙලා..
ඉතිං මයෙ පුතේ..
උඹ මට නිකමා කියාවිද...?
උඹට මයෙ අවංක කම දොයිතුවක් වත් වටින්නෙ නැද්ද..?

රස වෑහෙන මිහිරි බොජුන්
සුව වෑහෙන මැදුරු විසල්
නෙක විසිතුරු මෙලොව ඉසුරු
නුඹට දෙන්න පුතේ..


අන්සතු දේවල් කිසිවක්
නුසුදුසු දේවල් කිසිවක්
වෙන කාගේ හරි සතුටක්
මම නොගනිමි පුතේ..


ලොකු ලොකු පාසැල් හොයන්න
ලොකු ලොකු රස්සා ලබන්න
ලොකු ලොකු උදවිය පස්සෙන්
නොම යමි සුදු පුතේ..


මං වින්දා වගේ සොඳුරු
ළමා කාලයක් නුඹටත්
දෙන්න තමයි  මට ඕනෑ
මයෙ සුරතල් පුතේ


මගේ පැතුම් සුන් උනොතින්
නුඹ මට නිකමා කියයිද
කළ සෙත කිම දැයි අසයිද
නොදනිමි මයෙ පුතේ...

නුඹ මට කෙතරම් බැන්නත්
හෙට දවසේ මට පුළුවන්
මගේ පුතා හොඳ මිනිහෙක්
කියන්ට මයෙ පුතේ..

"ඔහු" කවුරුදැයි පුළුවන්නම් පවසන්න..

දවසක් දෙකක් නොව අට වසරක් තිස්සේ
වෙහෙසක් නැතිව ඇය ගේ හිත ඔහු පස්සේ
මොහොතක් ඇයට පෙන්වා පෙම් හිත රිස්සේ
පිටසක්වලය ඔහු නිතරම වස් වැස්සේ


ඔහුගේ දියුණුවයි නිතරම ඔහු බැලුවේ
ඇයගේ දරුවො ගැන නැහැ පොඩියක් හිතුවේ
පිටිනුත් ණයට ගෙන ඔහු මඬි තර කෙරුවේ
ඇය නම් කඳුළු බිඳුවක් පමණයි හෙළුවේ


දරුවන් අනතුරේ! නෑ නිසි පිළිවෙලට
ඇය විකුණන් කන්න ඔහු බැලුවේ යසට
ඇගෙ ලඟ තිබූ හැම පිච්චිය ඔහු හොරට
අරගෙන වහසි බස් දොඩවයි දැන් ලොවට


සොයුරන්, පුතුන් පමණක් නොව දැන ගන්න
මිතුරන් හටත් දී ඇත ඇය කෙළෙසන්න
දරුවන් දැරුවොතින් තැත් ඇය රැකගන්න
එසැණින් හැකිය සුරලොව තරු දැක ගන්න


ඔහුගේ දෙබිඩි පිළිවෙත තව නොම දන්න
දරුවන් කියයි තවමත් ඔහු රැක ගන්න
බොරු ආඩම්බරේ බැහැ තව ඉවසන්න
මේ හොර තාත්තව දැන්වත් එළවන්න

වෙයා...

 වෙයා කියා සිංහල වචනයක් ඇති දැයි මා දන්නේ නැත. ඒත් ඉංගිරිසියට නම් මේ "වෙයා" ව නැතිවම බැරිය. මං ලඟින්ම ඇසුරු කරන්නේ කොම්පීතරය හින්දා එතැනින් පටං ගත්තොත්..


කොම්පීතරයත් එක්ක සහවාස වන "වෙයා" හතරක් ඇත. ඒ හා(ර්)ඩ් වෙයා, සොෆ්ට්වෙයා, ලයිවු වෙයා සහ ෆර්ම් වෙයා ලෙසිනි.. මෙයිනුත් මට සමීප වී ඇත්තේ සොෆ්ට්වෙයා ය. සොෆ්ට්වෙයා කීවාමත් ඇප්ලිකේෂන් සොෆ්ට්වෙයා සහ සිස්ටම් සොෆ්ට්වෙයා ලෙස භාවිත වේ.. මේවායින් සමහරක් ෆ්‍රී වෙයා වන අතර අනෙක් සමහර ඒවාට ගෙවන්ට ගිහාම නෝ වෙයා වන බව ද මතක් කළ යුතුය. සමහර සොෆ්ට්වෙයා හොයන්න අපට වෙබ් එකේ එවුරි වෙයා හොයන්ට වෙනවාය. සම්වෙයා හරි තිබුණොත් හොඳය. නැතිනම් නෝ වෙයා ම තමාය. දැං කොම්පීතරේට වඩා සොෆ්ට්වෙයා ෆෝන් එකට තියෙනවාය...


කොම්පීතර් ගැන කතා කරද්දි හමුවෙන හාඩ්වෙයා වලට අමතරව තවත් හාඩ්වෙයා වර්ගයක් තිබේ.. ඒ ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය වගේ ඒවා විකුණන කඩ විශේෂයකි. මේක නම් බලා ඉන්දැද්දි දියුණුවෙන්ට ඇහැකි බිසිනොස් එකකි.. 


කොහොම කිවුවත් අපට වඩාත්ම සමීප වෙයා එක අන්ඩ වෙයා එකය.. මෙයට අමතරව, සැනිටරි වෙයා, ෆූට් වෙයා, වගේ ඇඳ පැළඳ ගන්ට පාවිච්චි කරන වෙයා වර්ගත් එමටය..


නාන කාමර උපකරණ ආදී දෑ වලට බාත්වෙයා කියා කියනවාය.


අවෙයා කියන්නේ "දන්නා" කියන එකටය. බිවෙයා කියන්නේ පරෙස්සම් වෙන්ට කියන එකටය.  මෙන්න මෙතැනට ගියොත් වෙයා අගට යෙදෙන වචන පනස් ගනණක් බලා ගත හැකිය..

ඔය ඔක්කොටමත් අමතරව "කොතනද" යන අරුතින් හා වාක්‍ය සම්බන්ධ කරන්නත් වෙයා යොදනවාය....


කොහොම වුණත් "වෙයා" කියන්නේ කටේ නිතර මිමිණෙන වචනයක්ය 

ලේසිය තකා නසමු ද බස අමු අමුවේ..

පාසිය බැඳෙයි දෝ පෙරැලෙන ගල හමුවේ
කාසිය, බලය ම ද ජය කණු ඇති මෙ ලොවේ
නෑසිය, මිතුරනේ ඇති හෙළ ලෙය පපුවේ
ලේසිය තකා නසමු ද බස අමු අමුවේ


හෙළයේ උදාරම් පවසනු පිණිස ඇති
ලකුණකි "සඳැස් කවි" ! එය බොරුවක් නොවෙති
"සඳැසක්" මේ කියා හඳුනා ගනු කැමැති
නෙකයුරු රීති එහි ඇත රසයට හිතැති


විරිතෙහි දෝස නෙක වන "මත් දොස්" ආදී
සැමහට දැනෙයි වරදක් බව ගැයුමේදී
තව බොහො දෝස තිබෙනව' "යවහන්" ආදී
සමහරු නසති නොතකා ගුරු පොත්, ආදී


"සඳැස් කවිය" පොහොරක් වුණි හෙළ බසට
එහෙත් කිමද බාධක මේ කවි කෙතට
වෙනස් කළොත් රීතිය පවතින දැනට
"සඳැස්" කියා කිව හැකිදැයි සැකකි මට

ප.ලි.
හෙළ බසෙහි හා සඳැස් කවෙහි  අගය නොදන්නා කමට හෝ  අලුත් දෑ තැනීමට හෙවත් නව නිර්මාණ බිහි කිරීමට සඳැස් කවෙහි රීති නැවත සැකසිය යුතුයැයි ඇතැම්හූ තර්ක කරති...
දැනට පවතින තත්වයෙන් ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා රීති පිළිබඳ කතිකාවක් ඇති කිරීම යහපත්ය. එහෙත් මෙතෙක් පැවැති රීතීන් තමන්ගේ නොහැකියාව වසා ගැනීමට වෙනස් කරන ලෙස බල කිරීම සුදුසු දැයි නැවත නැවතත් සිතිය යුතුය.. අනෙක එලෙස වෙනස් කළ පසු එම කවි තව දුරටත් "සඳැස්" ලෙස සැලකිය හැකියැයි මට නොසිතේ.. එය වෙන මොකක් හෝ එකක් විය හැක..

බැරි දා විග්‍රහය..! තුන්දෙනා දාන්ට බැරි මොටෝ සයිකලේ..

නැති බැරි අපට හැමදාමත් බැරි දා ය.


හිඟා කන්න බැරි කමට හිඟා නොකෑවට, වැඩිමනත් හුදී ජනයා හිඟා නොකා හිඟා කනවාය කියලා කියන්නේ රජයට මඬ ගහන්ටය. අපේ ඈයෝ හිඟා කන්නට රුසියෝය.. නිකං දුන්නොත් දෙමළ පත්තරෙත් ගන්නවාය.. මේ කෙළිය නවත්තන්නට රජය ප්ලෑන් පිට ප්ලෑන් ගහයි..


මුලින්ම තී රෝදෙට, මෝට සයිකලේට පොඩි ඉන්ජැස්සන් එකක් ගැහුවේ කාටත් ඇහැරෙන්ටය.. දැන් ඕනා එකයි, එපා එකයි තී රෝද, මෝට සයිකල් ගන්ට උඩ පනින්නේ නැත.. ඒ කියලත් අහන්නේ නැති උන්ට දැං ඔපරේසොං එකක් පටං ගෙන ඇත..


තී රෝදෙක පිටිපස්සේ පුටුවේ යන්න පුළුවං තුන් දෙනෙකුට පමණි (දරුවන් ද ඇතුළුව). මෝට සයිකලේක එම ගනණ 2 කි.. නැති නම් මුන් පවුල් පිටිං යන්ට මේ පුංචි වාහනේ යොදාගන්ට බලති.. මුං බලන්නේ ලාබය ගැනය.. ඒත් එහෙම ගිහාම තියෙන කැත ගැන උන්ට වගේ වගක් නැත..


තී රෝදයක් හයර් එකට අරං යන්ට එන දරුවෝ දෙන්නයි, අම්මයි, තාත්තයි කියන පවුල සලකන්න... මෙයාලට විකල්ප කීපයක් තිබේ..


1. අම්මයි දරුවෝ දෙන්නයි තී රෝදයේ නංවා තාත්තා බසයේ පැමිණීම
2. අම්මයි, තාත්තයි, දරුවෙකුයි තී රෝදයේ ගොස් එක දරුවෙකු බසයේ පැමිණීම. (දරුවා 12න් පහල නම්.. මෙම ක්‍රමය වඩා වාසි දායකය..
3. නැනෝ කැබ් එකක් ගෙන්වාගෙන සැප පහසුවට ගමන යාම
(සිරි දේසේ සරු සාර මිනිසුන් 3 වැනි විකල්පය තෝරා ගන්නවාට සැකයක් නැත්තේ මය..)


මෙච්චර කල් මොටෝ සයිකලෙන් මුළු පවුලෙම බර ඇද්ද අයටත් දැන් රෝද හතරක් ගැන හිතන්නට අවස්ථාව උදා කර ඇත.. එතෙක් ඔවුනට ද ඉහත විකල්ප භාවිත කර හැක..


රටේ එපාම කරපු පිරිස වැඩියෙන්ම පාවිච්චි කරන මොටෝ සයිකල් හා තී වීල් මෙරටින් තුරන් කිරීමට බලධාරීන් කල් මැරුවා වැඩිය..


ප.ලි.
තුන් දෙනා දාන්ට බැරි මොටෝ සයිකලේ මක්කටෙයි කියලා හිතුණා.. ඒත් ඉතිං අහවල් එකක් කරන්ටෙයි කියලා මෙහෙම ලියලා නිකං හිටියා..

ඔබා ගේ නික්ම යෑම හා මරණය!

සයිබර් අවකාශය තුළ එක්තරා සලකුණක් තබන්නට සමත් වූ සුවිශේෂ වූ මිනිසෙකු අපෙන් සමුගෙන ඇත. සමස්ථ සයිබරයම ආදරයට ඔබා, ඔබා මාමා, ඔබා අයියා ආදී වශයෙන් හැඳින්වූ සනත් විජේවර්ධන නම් ඒ බ්ලොග් සහෘදයාණන් අපගෙන් සමු ගෙන ඇත.. එය මා සයිබරයේ පිටු අතර සැරිසරන්නට සිතා මීට සුළු වෙලාවකට පෙර සූදානම් වීමේදී දැනගත් කණගාටුදායක ආරංචියයි.. ලෝ දහමත් එයම බව නොදන්නෝ කවරහුද?


සත්තකින්ම මා ඔබා සොයුරා වෙනුවෙන් මේ සටහන තබනුයේ.. අනික් හැමෝම සටහන් තබන නිසා හෝ, මට එසේ තැබීමට අයිතියක් තියෙන නිසා හෝ, මා එසේ සටහනත් තැබිය යුතු නිසා ම නොවේ..


මට මතක හැටියට මගේ බ්ලොගයේ ඔහු කමෙන්ටුවක් දමා නැත. මා හා වචනයක් වත් දොඩා නැත. අප මුණ ගැසී වත් නැත. ඒ තබා චැට් එකක් වත් දමා නැත.


එහෙත් ඔහු අනෙක් බොහෝ දෙනාගේ මෙන්ම මගේ හිතත් දිනා ගන්නට සමත් වූවෙකි.. ඔහු මේ තරම් ඉක්මණින් අප හැර යාවි යැයි මම නොසිතුවෙමි.. එනිසාම හදේ තිගැස්මක් ඇත.


ඔබා සොයුරාගේ මරණය අපට නැවතත් මතක් කරණුයේ බුදුරදුන්ගේ ධර්මය මිස අනෙකක් නොවේ..
මරුවාට කැමති වේලාවක අප කරා පැමිණිය හැකි බවට මේ නිදසුනකි..


අපට ද යන්නට වෙලාව එනු ඇත.. යන්නේ හිස් අතින් ද, පුරුදු කළ උතුම් ගති සිරිත් අතැතිව ද යන්න තීරණය කරන්නේ අප ම ය. අප කරන ක්‍රියා ය. අප සිතන පතන විදිහ ය.


නොසිතුව මොහොතක එයි මරු අප වෙත
නිරතුරු ඒ ගැන සිත යොදවනු මිත
නැති වන තුරු හරි හැටි වාරුව ගත
නොසිටිනු ජය ගන්නට පහදා සිත




මිය ගිය ඔබා හෙවත් සනත් සොයුරා ට නිවන් මඟ හෙළි පෙහෙලි කර ගැන්මට අවස්ථාව උදා වේවා යි පතමි..

මං දැං ම මැරෙයිද...?

මේ ප්‍රශ්නය, ප්‍රශ්නයක් විදිහට නෑවිත් උත්තරයක් විදිහට ආවා මීට අවුරුදු 16කට විතර කලිං.. ලෝකාන්තෙ පැත්තෙ විනෝද චාරිකාවක් යද්දී අපි ගියපු වෑන් එක කන්ද නගිද්දී නැවතිලා ස්ටාර්ට් කර ගන්න බැරුව ආපස්සට වේගෙන් එද්දී මට හිතුණා තව ටිකකින් ජීවිතය අවසන් වෙන්ට යනවැයි කියලා.. මට පිටිපස්සේ උන්නු අයත් ඉස්සරහා දොර ගාවට යන්න නිරර්ථක උත්සාහයක් ගනිද්දී... මං හිතුවේ.. දැනට අවස්ථාවක් නෑ.. ලැබුණොත් බලමු.. කියලා හිතාගෙන ඉස්සරහා සීට් එක හොඳින් අල්ලගෙන "නමෝ තස්ස..." ආදී වශයෙන් වූ ගාථා කියලා හිත ඊලඟ භවයට සූදානම් කර ගැනීමයි.. බුද්ධ ධර්මය ගැන ඉතාම අල්ප දැනුමක් සහ උනන්දුවක් තිබූ ඒ යුගයේ දී මගේ හිතට ඒ අදහස ආවේ කොහොමද කියලා මට තාම හිතා ගන්ට බෑ.. ඒත් පාරේ කොණක තිබුණු ගලක වැදිලා වාහනේ නවතින වෙලාව වෙනකොට අපිත් එක්ක ගිය අපේ යාළුවො බය වෙලා හිටිය හැටි මතක් වෙනකොට නං හිනාත් යනවා..

කකුල බිම ගහන්න බැරි තැන් වල පීනීමේ අපහසුවක් තියෙන මං ගිලෙන්න ගිය අවස්ථා කීපයක් තිබුණත් තව ටිකකිං මැරෙයි කියලා නං හිතුණු බවක් මතක නෑ..

පිරිබාහරන් ගොයියා ඇස්ටි හැලෙන්ට කොළඹ හා ඒ අවට බස් වල බෝම්බ තියන්ට හිටපු කාලෙ තමයි ප්‍රථම වතාවට මැරෙන්න බයක් දැනුණේ.. ඒ කාලෙ කොයි තරම් ගැස්මක් තිබුණද කිවුවොත් හුටු හුටුවෙන් යද්දී පුළුවන් තරං පාවිච්චි කළේ කැලෑ පාරවල්. බස් ලඟින් යන්නේ නෑ.. පුළුවන් තරං ඈතිං වේගෙන් ඉස්සර කරගෙන තමයි යන්නේ.. (ඒ කාලකන්නි යුද්ධය සාර්ථකව නිමකරන්ට දායක වුණු හැමෝටම පිං). මේ බය තිවුනෙ නිකංම නෙවෙයි.. මං වග කිව යුතු පවුලක් මට හිටපු හින්දයි.. එයාලගේ අනාගතය වෙනුවෙන් සැළකිය යුතු යමක් ඒ වෙනකොට මට කරන්ට බැරි වෙලා තිබුණු හින්දයි (තාමත් එහෙම්මමයි..)  බෝම්බයෙන් අනතුරක් වුණොත් කියලා දාන්ට ගිය රක්ෂණේ නොදැම්මේ, බෝම්බයකින් මැරෙන එක ස්වභාවික මරණයක් විදිහට එයාලා වර්ග කරලා තියෙන බව දැන ගත්තු හින්දයි..

ඒත් දැං මට ආයෙමත් මං මැරෙයි ද? කියලා හිතෙනවා... ඔයාලා හිතන්නේ කොහොමද?
ඇත්තටම මං මැරෙයිද? එහෙම වුණොත්, මගෙ දෙමවුපියො වෙනුවෙන්, මගෙ බිරිඳ වෙනුවෙන්, මගෙ දරුවො වෙනුවෙන්.. මං මොනවද කොරලා තියෙන්නේ..? මේවට දෙන්න උත්තර මගෙ ගාව නෑ.. මං දන්නවා.. ඔයාලා ගාවත් නෑ..

ප.ලි
මේ ලියලා තියෙන්නේ ඇත්තමයි කියලා හිතන්න එපා.. ඒත් ඒක එහෙම නෙවෙයිම කියලත් හිතන්න එපා..!

අවවාද ගැන අවවාදයක්

ඉහත උපුටා ගැනීම මහමෙවුනා භාවනා අසපුවේ අලුතින් පැවිදි වූ පිංවත් ස්වාමීන් වහන්සේලාට ඔවුන්ගේ පැවිදි ජීවිතය සාර්ථක කර ගැනීම උදෙසා ලබා දුන් අවවාද අනුශාසනා ඇතුලත් "අවවාද ගැන අවවාදයක්" නම් පොත් පිංචෙනි..

මගේ අදහස..

ඇතැම් අයගේ අවවාද විධි වෙනස්වා මෙන්ම අවවාද ලබන අය අනුවත් අවවාද  දෙන ස්වරූපය වෙනස් වේ.. 

ඇතැම් අය නවකයන්ට අවවාද දෙනවා වෙනුවට අවලාද නඟයි..

ඇතැම් නවකයෝ අවවාද නුරුස්සති.. තමන්ට තමන්ගේ වැඩේ තමන්ට ඕන විදිහට කර ගතහැකි බව ඔවුහූ සිතති..
ඕනෑ තැනටත්, එපා තැනටත් අවවාද දෙන්නට යෑම ඒ හැටි හොඳ දෙයක් නොවේ.. විශේෂයෙන් එය නවකයන්ගේ ස්වාධීන චින්තනයට බාධාවකි..
වැරදි මඟ යනවිට, හරි මඟ නොදකින විට පෙන්වා දීම කළ යුතුය..
බුදු දහමේ විස්තර කරන කල්‍යාණ මිත්‍රයා... තම මිතුරන්ව නිවන් මඟ කෙරෙහි යොමු කරයි.. නිතර අවවාද දෙයි.. විවිධ වූ ක්‍රම වලින් අවවාද දෙයි..

හැම දේම මෙන්ම.. අවවාද ද සුදුසු පමණට, සුදුසු තැනදී ලැබීම වාසනාවකි..!

ලබනා අවවාද බෙදනා අවවාද
සුදනා දනී නොනඟයි නෙක අවලාද
නිතිනා වාසනාවකි නිසි අවවාද

බැතිනා පුදමු උතුමන්, දෙන අවවාද....!

කේ. ලීලාවතී මෑණියන්ට පිං පිණිස.....

ලබාපු අලුත් අවුරුද්දේ අලුත් වෙනසක්  කොරන්ට කියලා හිතාන ඔන්න මං හද පතුල ජනසතු කොරන්ට උත්සාහ කොළා.. අනේ වැඩේ හබක්..! හදපතුල බලන ඈයෝ කීප දෙනෙක් මේකට විරුද්ධ වුණා නෙව.. දැං ඉතිං මක් කොරන්ටද? මාත් ඉතිං අර ඉල්ලා අස්වීම අස්කරගත්තු ඇමැත්තෙක් වගේ ලැජ්ජාවෙන් මගේ උස්සහයත් අකුලගත්තා.. අපේ උන්දැලා ඔහොම ම නේ.. බෙදනවට කැමතිම නෑ... හෙහ්..!

බින්දි කිවුවා වගේ අනන්‍යතාවය කියන එකේ නං මහා ලොකු වටිනා කමක් තියෙනවයි කියලා මටත් හිතෙනවා... මටත් එහෙම අනන්‍යතාවයක් තියෙනවයි කියලා මට විශ්වාසයක් ඇති වුණේ බින්දිගේ කතාවෙන්.. එහෙම එකක් තියෙනවා නං මොකටද ආයෙ ඇඹරෙන්නේ...... තිබුණටත් වැඩිය ගැම්මකිං මේ කෙරුවාව කරන්ට ඕනි කියලා හිතුනා ... ඇත්තමයි.. !

 =========================================================================

"කේ. ලීලාවතී මෑණියන්ට පිං පිණිස මෙම අසුනේ පූජ්‍ය පක්ෂයට නොමිලේ ගමන් කළ හැක"

මං අද ආපු බස් එකේ පූජ්‍ය පක්ෂය වෙනුවෙන් වෙන් කරපු අසුන ලඟ ගහලා තිබුණේ මේ වගේ අරුතක් තියෙන වාක්‍යයක්.. මං දන්නේ නෑ කොහොමද මෙහෙම පූජ්‍ය පක්ෂයේ අයට නොමිලේ යන්න දෙන්න අයිතිකාර මහත්මයා එකඟ කර ගත්තේ කියලා.. කොහොම වුණත් අගේ ඇති වැඩක් කියලා මට හිතුනා.. ඒ මැණියන්ට පිං ලැබුණත්, නොලැබුණත්.. ඒ කර්තව්‍යයට දායක වුණු අයට නං නිසැකවම පිං අයිති වෙයි.. මොන ආගමක වුණත් පිදිය යුතු අයට නොවැ පූජ්‍ය පක්ෂය කියලා කියන්නේ... ඉතිං එහෙම අයට සාමාන්‍ය අයට වගේ බස් රථ වල යන්න මුදල් අය කළ යුතු නෑ කියලයි මං නං හිතන්නේ.. මොකද ඒ අය තමන්ගේ ජීවිත අනුන් වෙනුවෙන් කැප කරලයි බොහෝ විට ගිහි ගෙයින් නික්මිලා මේ සේවය කරන්නේ.. (දුස්සීල අය මෙයට අයිති නෑ හොඳේ..)


කොහොම වෙතත් පූජ්‍ය පක්ෂයත්, වයසක ඇත්තොත් බස් රථ වල ගමනක් යන්න ගිහාම ලබන සැලකිල්ල මදි කියලා මං දැකලා තියෙනවා.. මේ ගැනත් අවධානය යොමු කරන්න පිං කරන ඇත්තන්ට සිත් පහල වේවා...!

"හදපතුල" බෙදා දීමට අයිතිකරුවන් අවශ්‍ය කර තිබේ..!

"හද පතුල" බ්ලොග් අඩවිය අවුරුදු දෙකකුත් මාස කීපයක් මට හැකි විදිහට හා හොඳයි කියා හිතෙන විදිහට පවත්වාගෙන ආයෙමි.. දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යන්නට අදහස් කරගෙන උන්නෙමි.. එහෙත් මට දැන් හිතෙන හැටි වෙනස්ය.. මෙය මට වඩා ලියන්ට පුළුවන් වගේම ලියන්ට වෙලාව ඇති කෙනෙක් පවත්වාගෙන යනවා නම් හොඳයි කියලා හිතෙයි.. මටත් ඔය ඉඩක් ලැබුණොත් පෝස්ටුවක් දාන්ට බැරියෑ.. කියා හිතෙයි..

හැබැයි අයිති කාර කම දුන්නට නෝටි පෝස්ටු දාන්න නම් ඔට්ටු නෑ.. බලන කෙනාට මොකක්ම හරි වැදගත් කරුණක් කියවෙන ලිපි තමයි මෙහි පළ වෙන්ට ඕන..

එහෙම කෙනෙක් ඉන්නවා නම් මට මේ තොරතුරු ටික එවන්ට..

ඊ ලිපිනය:
දු.ක. (ජංගම/ස්ථාවර)
ලියපු ලිපියක් හෝ කළ නිර්මාණයක් (තමන්ගේම) ..

විහිළුවක් එහෙම නෙවෙයි... සමහර විට මං හෙමීට කැපෙන්නත් පුළුවන්..!

මගේ ඊ ලිපිනයට එවන්ට..
canwijekoon@gmail.com


ප.ලි.
කෙනෙකුට අවශ්‍ය නම් අලුතින් බ්ලොග් එකක් පටන් ගැනීම මහා දෙයක් නෙවෙයි.. ඒත් අවුරුදු දෙකක් පවත්වාගෙන ආපු, දවසට 100ක් විතර බලන බ්ලොග් එකක අයිතිකරුවෙක් වෙන්ට ලැබීම බෝනස් එකක් වෙයි මයෙ හිතේ..

ගහපු රිකට්, අහපු රිකට් හා බලපු රිකට්

ජුලිස් මැන්ඩිස් අපේ රිකට් පිළේ ලොක්කා වෙලා ඉන්න කාලෙ තමයි මං රිකට් අහන්න බලන්න පටං ගත්තේ.. 


මතකද අපේ එකෙක් මුල්ම ටැස්ට් ලකුණු 1000 ගහපු දවස..? මට මතක හැටියට ඒ 1985 විතර කාලෙ.. ප්‍රතිවාදියෝ කවුද කියලා නං මතක නෑ.. මං ඒ තරඟය රේඩියෝ එකෙන් ඇහුවා මතකයි.. රෝයි ඩයස් තමයි 1000ට ලං කරලා උන්නෙ.. දුලිප් මැන්ඩිස් උන්නැහේත් ඒ තරම් පිටිපස්සෙන් නෙවෙයි උන්නෙ.. ඔන්න ඉතිං රෝයි අයියා 1000 ට කිට්ටු කරනකොට ම දුලිප් අයියා වේගවත් පිතිහරඹයක නිරත වෙලා ලකුණු සමාන කරගත්තා 999යි.. හැබැයි ඉස්සෙල්ලා ම 1000 ගැහුවේ රෝයි වගෙත් මතකයි.. ඒත් හරියටම මතක නෑ..
ඔය කාලෙම තමයි අපි ඉන්දියාව පරද්දලා ටැස්ට් තරඟයක් හා තරඟාවලියක් දිනන්නේ.. ඒක අපේ පළමු ටැස්ට් ජය හින්දා ක්‍රිකට් උන්මාදයක් රට පුරා පැතිරෙනවා.. ඔය කාලේ දවසක් අපි ගමනක් යද්දී මට වඩා චුට්ටක් වැඩිමල් (මට එතකොට අවු.8ක් විතර ඇති)  කොල්ලෝ කීප දෙනෙක් රිකට් ගහනවා (එයාලා කියන්නේ එහෙමයි) . අපේ අප්පච්චි එයාලගෙන් ඇහුවා.. අපේ ටීම් එකේ කැමතිම ක්‍රීඩකයා කවුද? කියලා.. ගත් කටටම එක කොල්ලෙක් කියපි.. "ජුලිස් මැන්ඩිස්" කියලා..


ඒත් මං නං ඒ කණ්ඩායමේ වැඩියෙන්ම ආසා කළේ.. රෝයි, අර්ජුන, රන්ජන් (රාමණායක නොවේ.. මඩුගල්ල) , සිදත් හා රුමේෂ් රත්නායක.. කියන කට්ටියට.. පස්සේ ඔය ලිස්ට් එකට රොෂාන් මහානාම එකතු වුණා.. ඉස්සර ඇස්ට්‍රා එක්ක රිකට් ගහන අයගේ ඉට්ටිකල් දෙනවා.. ඉතිං ආසාවෙ ඉන්නේ ඉස්සෙල්ලා කියපු අයගේ ඉට්ටිකල් හම්බ වෙනකං..


අපේ ඉස්කෝලෙ ක්‍රිකට් වලට වඩා ගහන්නේ එල්ලේ.. ලොකු පංතියේ අයියලා රිකට් ගහපු වෙලාවල් තිබුණා.. සමහර වෙලාවට එයාලත් එක්ක සැට් වෙලා රිකට් ගහනවා.. මාව ගන්න ඒ අය අකැමති නෑ.. මොකද එතන එවුන්ගේ හැටියට ටිකක් හොඳට පිත්ත වනන්න මට පුළුවං  හින්දා..


ටික ටික රිකට් උන්මාදේ ලංකාව පුරා පැතිරිලා යද්දී මටත් රිකට් උණ හැදිලා තිබුණා.. ශිෂ්‍යත්වෙන් පාස් වෙලා ලොකු ඉස්කෝලෙකට ගිහිං රිකට් ගහන්න හීන පවා ඒ කාලෙ තිබුණා.. එහෙවු ඉස්කෝලෙකට ගියාට පස්සේ තමයි තේරුණේ ඒවා එහෙම ලේසියට කොරන්න පුළුවං වැඩ නෙවෙයි කියලා.. අනික මං හිතාගෙන හිටි තරං හපනෙකුත් නෙවෙයි කියලා මට තේරුණා..


මේ වෙනකොට ටීවී එකේ හොඳට රිකට් පෙන්නනවා.. අපිත් කට ඇරං බලං ඉන්නවා.. ඔහොම ගිහිං අපි උ/පෙ ලියපු අවුරුද්දෙ තමයි අපේ අයියලා ටික ලෝක කුසලානෙ උහං ආවේ.. ඒ කාලෙ සංතෝෂෙ පැලුන් නැති ටික විතරයි..


ඊට පස්සේ වෙච්ච දේවල් ටික ඉතිං ඒ හැටි පරණ නෑ නොවැ.. කොහොම වුණත් මෙච්චර කාලයක් සනීප කරන්ට බැරුව හිටිය රිකට් උණ සනීප කොළේ "කෝලි" කොලුවා.. එදා මාලිංගට කාලිංග වෙන්ට දෙන්ට දෙන්ට මාලිංගවම දානකොට ඒ දාද්දි ඉස්සෙල්ලත් වඩා ගහනකොට දැනුණ රහ මතක තිබුණොත් නං ආයෙ රිකට් වලට වහ වැටෙනවා බොරු.. ඒත් ඉතිං ඔයි වගේ ලෙඩ නිට්ටාවට සනීප කොරන්ඩ අමාරුයි..

ඔබේ හිතට එන අදහස් ඔබේ ම දැයි මට කියන්න!

මගේ සිතැඟි දොයිතුවකට හිත් මායිමකට නොගන්න
ලොවේ හැමගෙ දුක් කරදර ඔබේ වගේ ලඟට ගන්න
උදේ ඉඳං රෑ වෙනකං බැරි දේ ගැන සිහි කරන්න
ඔබේ හිතට එන අදහස් ඔබේ ම දැයි මට කියන්න


ඔබේ නැතත් මගේ තියෙන ඕනැ එපා කම් බලන්න
මගේ ඇඟේ දුවන ලෙයට යුතුකම් ටික ඉටු කරන්න
උදේ ඉඳං රෑ වෙනකං වෙහෙසුම අමතක කරන්න
ඔබේ හිතට එන අදහස් ඔබේ ම දැයි මට කියන්න


ලොවේ තියෙන ඔක්කොම බර මගේ උරට අත හරින්න
මගේ බරට කම්පා වී විස්සෝපෙන් තුරුළු වෙන්න
ඇගේ පරණ මතක මගේ හිතේ තියේ දැයි බලන්න
ඔබේ හිතට එන අදහස් ඔබේ ම දැයි මට කියන්න

යවහන් කවියක අගට යෙදුනාම වැරදියි කියන්නේ ඇයි..?

මෙය බොහෝ දෙනාට තිබෙන ප්‍රශ්නයකි..
සඳැස් කවියේ දී කළ යුතු හා නොකළ යුතු දේ දක්වා කාව්‍ය ව්‍යාකරණ සමූහයක් තිබේ.. ඒවා කාව්‍ය රීතීන් ලෙස ද දැක්වේ..
ඇතැම් විරිත් වලට එළිසමය අත්‍යාවශ්‍ය වීමටත් අනෙකකට එසේ නොවීමටත් හේතුව කිම් දැයි ඇසුවොත් කියන්නට ඇත්තේ ද එය මයි..
මෙයට අමතරව රසය හීන වන බව, වස් වදින බව ආදී පිළිතුරු ද ඉහත ප්‍රශ්නයට දිය හැක.. ය,ව,හ සහ න් යන අකුරු හෙළ බසෙහි ඇති අකුරු අතර අරුතක් නොදෙන අකුරු බවට ඇති පිළිගැනීම ද .. එක් පිළිතුරකි.. 

කවියෙන් පිටතට ගොස් උදාහරණයක් ගනිමු..

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දී, පාපන්දු ක්‍රීඩාවේදී මෙන් විශාල බෝලයක් නොගෙන තරමින් කුඩා වූ බෝලයක් යොදා ගන්නේ ඇයි.. ? කවුරු හරි මෙහෙම ඇහුවොත් එය පුදුමයකි.. ඒ ක්‍රිකට් ගහන්නේ කුඩා ප්‍රමාණයේ බෝලයකින් බව හැමෝම දනිති.. එයට හේතුවක් තිබෙන්නට පුළුවන.. ඒත් අප ක්‍රිකට් සෙල්ලම් කරන්න නම් ඒ හේතුව දැන ගෙන සිටිය යුතුමද? ක්‍රිකට් සෙල්ලම් කරන්න අවශ්‍ය නීති, රීති ටික ඉගෙන ගෙන සිටීම හා සෙල්ලම් කරන්න පුළුවන් වීම පමණක් නොසෑහේ ද?

පොඩි කාලේ කට්ටිය එක්කහු වෙලා ක්‍රිකට් ගහනකොට ටෙනිස් බෝලේ පැලුනොත් රබර් බෝලයක් යොදා ගත්තෙමු.. එක පැත්තකට එකෙක් අඩු වූ විට උංගෙක් හෙවත් වැඩිපුර පිතිකරණ වාරයක් දුන්නෙමු.. කට්ටිය ටිකක් අඩු නම් ලාස්ට් මෑන් හෑවු චාන්ස් කියා අවසන් පිතිකරුවාට තනියෙන් වුවද පිතිකරණයේ යෙදීමට දුන්නෙමු..

ඒත් කිසියම් පිළිගැනීමක් ඇති තරඟයක දී සම්මත රීතීන් එසේ වෙනස් කළ හැකි ද? එය, එයට අදාල කවුන්සිලය මඟින් සම්මත කරන රීතීන් ට යටත්ව පැවැත්විය යුතුය..

මට නම් හිතෙන්නේ.. කවි ලිවීමත් එක්තරා විදිහක ක්‍රීඩාවකි.. එහි මූලික රීති පද්ධතිය දැනගෙන තම හැකියාව යොදා ගනිමින් මේ ක්‍රීඩාව කළ යුතුය.. එසේ නැතිව හිතු හිතූ විදිහට පුරාතනයේ හැදූ රීතීන් වෙනස් කරන්නට යෑම බුද්ධිමත් ක්‍රියාවක් නොවේ..

හරියට මාත්‍රා තියලා කවියක් ලියා ගන්ට පුරුදු වෙන්ටත් කලියෙන් සඳැස් රීති වෙනස් කරන්ට යන අය මේ ගැන පොඩ්ඩක් හිතන්න.. ඉස්සෙල්ලා සඳැස් රීති ටික හරියට ඉගෙන ගන්න.. ඔක්කොම ඉගෙන ගන්නකොට ඔය වගේ ප්‍රශ්න ඔලුවට එන එකක් නෑ..

ප.ලි.
යවහන් දෝෂය :එළිසමය තැබිය යුතු විරිතකින් ලියැවුණු කවියක පද අවසන් වන්නේ "ය", "ව", "හ", "න්" යන අකුරු වලින් එකකින් නම්.. එළිසමය රැකීම සඳහා ඊට පෙර අකුරත් යොදා ගත යුතු බව කියැවෙයි.. නැතහොත් එම කවිය යවහන් දොසට හසු වේ.. 

රුපියල පා කිරීම හරහා දේශීය ආර්ථිකය ශක්තිමත් කිරීම..!

පසුගිය මාසයේ රුපියල පාවෙන්නට ගත්තේය.. ඒ හරහා ශ්‍රී ලංකාවේ ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව.. විශේෂයෙන් විදේශ ගනුදෙනු කරන්නන්ට හිතන්නට අවස්ථාවක් දී ඇත.. වාහනයක් පිට රටින් ගෙන්වුවහොත් ඉල්ලුම් කරන මිලට වඩා 20% පමණ වැඩි මිලක් ගෙන්වන අවස්ථාව වන විට පවතී.. මෙය පාරිභෝගිකයාගෙන් අය කර ගැනීමට මහා පරිමාණ කාර් ගෙන්වන්නා සමතෙකි.. එහෙත් සුළු පරිමාණ කාර් ගෙන්වන්නෙක් වෙතොත් ඔහුට බොහෝ විට දෙයියන්ගේ පිහිටය.. ඔහු පාරිභෝගිකයාට පොරොන්දු වී ඇත් මුදලට දුන්නොත් අමාරුවේය.. මෙය කාර් වලට විතරක් නොව අනෙක් ආනයනික භාණ්ඩ වලටත් පොදුය.
ජේ. ආර්. උන්නැහේ කොරපු වැඩෙන් පස්සේ ඕනෑ එකයි එපා එකයි හැම එකම පිට රටින් ගෙන්වන්නට පුරුදු වෙච්ච එකට පාඩමක් උගන්නන්න මේ හොඳ අවස්ථාවකි.. විශේෂයෙන් විදේශ ගණුදෙනු වල අතරමැදි වැඩ කර ගතමන්ට් එක සරි කරගන්නා අය ට බඩු පැකට් වී ඇත..
මගේ මිතුරන් කීප දෙනෙකු ම පිට රටින් එක්තරා මෘදුකාංගයක් ගෙන්වා ලංකාවේ බෙදා හරින ව්‍යාපාර කරගෙන යති.. මුලින් නොමිලේ සංස්කාරකයක් (Trial) දමා පසුව පාරිභෝගිකයා එම මෘදුකාංගයට කැමති නම් හා සම්පූර්ණ ගෙවීම කළ පසු අදාල පැකේජය පිටරටින් ගෙන්වා බෙදා හැරීම සිදු කරයි.. ඔවුන්ට දැන් සැප කණේය.. ලංකාවේ ආර්ථිකය ගැන හිතා ලංකාවේ හදන මෘදුකාංග විකුණන්න ඕනෑ කියන්නේ ඒකය..
මේ මඟුල හරි යන්නෑ කියා උන් කොම්පැණි වසා දමා දේශීය ආර්ථිකයට උර දීම උදෙසා වෙලට බහින දිනය වැඩි ඈතක නොවේය කියා මට නිකමට හිතේ..
අනෙක් අතට අපි ඕනෑවට වඩා කන ජාතියකි.. ඔය කෑම අඩු කරලා කනවා නම් ලෙඩත් අඩුය.. 7500/= වැඩේ කොරන්නත් ඇහැක..

අපේ දුව මොන්ටිසෝරි යයි.. ඇය ගේ පංති ගාස්තු 1500 කි.. වෑන් රථයට 1900 කි.. ගෙදරට වෙලා ඉන්න කිවුවා නම් මේ 3400/= බේරා ගත හැක.. කිරි පිටි පානය ශරීරයට අහිතකර බවට ආරංචියක් ලැබී ඇත.. එහෙම වුණොත් බබාලගේ කිරි පිටි වලට යන (335‍*6) 2010/= ක මුදල ද ඉතුරු ය.. මට ඔෆිස් එන්ට මාසෙකට අඩුගානේ බස් එකට 1500/= බයික් එකට 1500/= යයි.. ඔෆිස් නෑවිත් අහල පහල අයගේ කුඹුරු වැඩට උදවු වුණා නම් ඒ 3000/= ත් ඉතුරුය.. බිරිඳ ගේ ඉස්ටාප් බසයට 1400/= කුත් ඉස්ටාප් බසය දක්වා යාමට 700/= විතරත් ඕනෑය.. ඊට අමතරව එක එක ජාතියේ ලිස්ට් වලට දීමට 2000/= ක් විතර ඕනෑය.. ගෙදර හිටියොත් ඒ 4000/= ත් ඉතුරුය.. අපේ ගෙවත්ත හොඳට ඉඩ තියෙන හින්දා පැත්තක වී ටිකකුත්, අනික් ඉඩ වල දැනට තියෙන මිරිස්, බටු ආදියට අමතරව තව එලවළු කීපයක් වගා කර ගත යුතුය.. දවසට ඇපල් ගෙඩියක් කෑම ශරීර සෞඛ්‍යයට හොඳයි කියලා තියෙන්නේ සුද්දෙක් හින්දා එය අපට අදාල නැත.. පොඩි එවුන්ට කන්න කෙහෙල් කැනක් මාස දෙක තුනකට සැරයක් අපේ වත්තේ වැටේ.. ඒවා ෆ්‍රිජ් එකේ දාගෙන පරිස්සමට කෑල්ල බැගින් ඔවුන්ට දිය යුතුය.. ටී.වී. වල යන්නේ වැඩකට නැති ටෙලි නිසා පියෝ ටී.වී එක ආපහු දෙනු ලැබේ.. බිරිඳ ගෙදර නිසා වොෂිං මැෂින් එක නිතර දාන්නට අවැසි නැත.. ලැයිට් බිල අඩු කර ගත හැක. ADSL හින්දා අපේ ටැලිපෝන් බිලත් ටිකක් වැඩි වී ඇත.. ගෙදට්ට වෙලා වෙල් කොටද්දී මොන ADSL ද? ඒකත් ඉතුරුය. කාට හරි ලෙඩ උනොත් පයිංම ඉස්පිරිතාලෙට ගිහිං දෙන බේතක් අරගෙන ලියලා දෙන බෙහෙත් තුණ්ඩුව (අත පිහින්න වගේ) වෙනත් වැඩකට පාවිච්චි කළ හැක. ඔය විදිහට ගෙදරට ම වෙලා ඉන්නවා නම් අලුතින් ඇඳුම් කැඩුම් ගන්නත් ඕන නැත.. මේ විදිහට කර ගත්තොත් 7500/= න් යාන්තම් ෂේප් විය හැක.. හැබැයි අපි ඉන්නේ ගෙදර නිසා කවුරු හරි අපට 7500/= ක් දෙන්න ඕනෑය.. මට නම් ඒකත් ඒ හැටි දෙයක් නෙවෙයි කියලා හිතෙන්නේ අපේ යාළුවෝ වැඩි හරියක් ඉන්නේ පිට රට නිසාය..

එයාලට 7500/= කජ්ජක්ද..?
දේශීය ආර්ථිකේ ශක්තිමත් වෙන යාන්ත්‍රණය දැන් පැහැදිලියි නේද..?
කොහොමද ටිකිරි මොලේ..?

ඉල්ලීම් සැර වැඩි ද?

අපි පුංචි කාලෙ මොනවා හරි ඕන වුණාම අඬනවා.. එතකොට ඒක අපට ලැබෙන බව අපි දන්නවා.. ඒත් ටික ටික ලොකු වෙද්දී ඇඬුවටම හැමදේම නොලැබෙන බව තේරෙනවා.. තමන්ගේ වැඩ කිඩ (දක්ෂතා) පෙන්නලා නැත්නම් උපක්‍රමශීලී ව වගේම වෙනත් ක්‍රම වලිනුත් අපි අපිට වුවමනා දේ ලබාගන්න පෙළඹෙනවා.. අඬලා ගන්න එක තත්වෙටත් හරි මදිනේ.. ඒත් ඔය ආදර සම්බන්ධතා වගේ ඒවායෙදි නම් අඬා වැළපිලාත් වැඩේ ගොඩ දා ගන්න අවස්ථා තියෙනවා..

කොහොම හරි මෙච්චර කල් දෙමවුපියන්ගෙන්, සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන්, ගුරුවරුන්ගෙන්, පෙම්වතුන්/පෙම්වතියන් ගෙන් අහිංසක විදිහට ඉල්ලීම් ඉල්ලපු අය.. ලොකු ලොකු ඉල්ලීම් වලට අත ගහනවා..
රැකියා දියවු!
බඩු මිළ අඩු කරනු!
සරත් ෆොන්සේකා වහා නිදහස් කරනු!
අපේ රටට අත නොතබනු!

මුංගෙ තියෙන ඝණකම..!

රැකියාවක් දෙන්නකෝ..
බඩු මිළ ටිකක් අඩු කරන්නකෝ..
ඔය සරත් ෆොන්සේකා මහත්තයාව නිදහස් කරලා දෙන්නකෝ..

අපේ රටට කරදර කරන්නෙ නැතුව පාඩුවෙ ඉන්නකෝ.. 

වගේ ටිකක් සෞම්‍ය විදිහට ඔය ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරන්න බැරිද හැබෑටම..? 

කාරයෝ...

පුංචි කාලෙ මං හොඳ ගණං කාරයෙක් ලු. ඒ මට හොඳට ගණං පුළුවං හින්දා වගේම එක එක කොලු කුරුට්ටන් එක්ක ගුටි ඇන ගත් හින්දා වෙන්ටැ. ඒ හින්දම මාව මගේ මුල් කාලෙ ගුරු මෑණිවරුන්ට වගේම මගේ දෙමවුපියන්ටත් කරදරකාරයෙක් විදිහට පෙණුනද දන්නෙ නෑ.. ඕවා ඉතිං පොඩි කාලෙ කරන දඟකාර වැඩනේ.. මට ඒ කාලේ ඉරිසියා කාරයෝත් හිටියා නොවැ.. ඒත් පස්සෙං පහු කොළඹ ඇවිත් පංතියේ පිටි පස්සට යද්දී අපේ සමහර ගුරුවරු හිතුවේ මං රස්තියාදු කාරයෙක් කියලා..


ඔය කොයි කවුරුත් හිතපු නැති විදිහට මං කොම්පියුටර් කාරයෙක් වුණා... ඔය අතරේ මගේ දෙමවුපියන්ගේ කැමැත්තක් තිබුණා මාව කළමණාකාරයෙක් විදිහට මොකක් හරි හොඳ ආයතනයකට රිංගවන්ට.. අඩු තරමෙ ලිපිකාරයෙක් වත් වුණා නම් කියලා එයාලා දුක් වෙවී උන්නු කාලෙකුත් තිබුණා..  ඒත් එයාලගෙ හිතට පුංචි සතුටක් දෙමින් ටික කාලයක් මං සෑර් කාරයෙක් විදිහට පිරිවෙණක වැඩ කළා.. ඒත් ඒක මගේ හිතට හරි ගිය වැඩක් නෙවෙයි..


අපි ඉගෙන ගත්තු විෂයයන් අතර තිබුණු Introduction to Digital Technology කියන විෂයයේ ටිකක් දක්ෂයෙක් වෙලා හිටපු හින්දා සමහර යාළුවෝ මට Digital කාරයා කියලත් කිවුවා.. ඒ වගේම එක යාළුවෙක් මට Flow Chart කාරයා කියලා කිවුවේ.. එක ව්ෂයයක් වෙනුවෙන් ඉගෙන ගනිද්දී කීප දෙනෙක්ට  Flow Chart එකක් ඇඳගන්ට උදවු වෙනවා දැකලා.. ඔය අතර වාරයේ මං VB කාරයෙක් වෙලා වෘත්තීය Software Programming වලට බැස්සා..  අන්තිමට ඒ ගමන මේ වෙනකොට මං පුංචි Software Company එකක අයිතිකාරයෙක් වෙලයි ඉන්නේ.. ඒ කොම්පැනියේ තවත් හවුල්කාරයෝ දෙන්නෙක්ම ඉන්නවා..


ඔය අතරෙ තමයි මං මගේ ආදරණීය බිරිඳ සචී ගේ උරුමක්කාරයා වුණේ.. ඊට අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සේ ලස්සන පුංචි දූ පැටියෙක් උපන්නාම සචී කිවුවේ පුංචි දුව අපේ ගැලැවුම්කාරයා කියලයි.. දරුවෙක් නොලැබෙන්ට තරම් මං කරුමක්කාරයෙක් නොවෙන බව නං මං සක් සුදක් සේ පැහැදිලිව දැනගෙන හිටියා.. ඊටත් අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සේ පුංචි පුතණ්ඩියෙක් උපන්නහම අපේ වංසක්කාර කම ඉදිරියට ගෙනියන්ට උරුමක්කාරයෙක් උපන්නා කියලා අපේ අප්පච්චි බොහොම සතුටු වුණා..  මට හිතුවක්කාරයා කියලා නිතර දෙස් තිබ්බට අප්පච්චිගේ හිතේ මං ගැන තියෙන්ට ඇත්තෙ කොහොම හැඟීමක් ද කියලා මට තේරුණෙත් එදාම තමයි.. කොලු පැටියගේ දඟකාර කම යි කෙල්ලගේ හැඩකාර කමයි කටකාර කමයි අපේ ගෙදරට ගෙනාවෙ පුදුම සිරියාවක්..


මං කසාද බඳින්ට ටික කාලෙකට කලිං බයික් එකක් ගන්නකොට හැමෝම වගේ විරුද්ධ වුණේ බයික් කාරයෝ නිතර ඇක්සිඩන්ට් වෙනවා කියලයි.. ඒත් ඉතිං මට වෑන් කාරයෙක්, කාර් කාරයෙක් වෙන්ට තව කල් තියෙනවා කියලා මං හිත හදාගෙන බයික් එක ගත්තා..


පාරට බැස්සාම මට එපාම වෙන්නේ ත්‍රීවීල් කාරයොයි, බස් කාරයොයි හින්දා.. ඇයි කන්ටේනර් කාරයෝ.. යන්නෙ පාර පුරාම.. ඉස්සර කරන්නත් බෑ පොලිස් කාරයෝ ඉඳියිද කියලා.. බයයි නොවැ.. ඉස්සර යුද්දෙ කාලෙ ආමි කාරයෝ අපිව චෙක් කළා නේ.. ඇත්තටම පොලිස් කාරයොත් එක්ක බැලුවාම ආමි කාරයෝ රත්තරං කියලා මට හිතුණු වාර අනන්තයි.. අද කාලෙ බස් වල යද්දී පරෙස්සම් වෙන්න ඕනි.. පොකැට් කාරයෝ ඉන්නවා.. ගෑණු කට්ටියට නං තව ප්‍රශ්නයක්.. ඇයි ජැක් කාරයෝ..?


ඒත් ස්වාධීනව හිතලා බැලුවාම.. පොලිස් කාරයොත් මාර කට්ටක් නේ කන්නේ.. ඒ හින්දා එයාලට අපිත් එක්ක කේන්ති යනවා වැඩි ඇති මයෙ හිතේ.. අනික ඉතිං පොලිස් කාරයින්ගේ උඩ ඉඳං පල්ලෙහාටම විනය පිරිහිලා කියල නොවැ කියන්නේ.. එයාලා ජාවාරම්කාරයින්ට සෑහෙන්න උදවු දෙනවාලු නොවැ.. 


පහුගිය දවස් වල ඉන්ධන ගනං ගිහාම තමයි කෙළිය වුණේ.. මාළු කාරයෝ ටික බැස්සනෙ එළියට.. පස්සෙ ආණ්ඩුව නම් කිවුවේ ජේවීපී කාරයො ටික තමයි මේ වැඩේ කළේ කියලා.. ඉස්සර තිබ්බ ආණ්ඩුවකින් විජය කුමාරණතුංග කියන නළු දේශපාලනඥ්ඥයාව නැක්සලයිට් කාරයෙක් කළා ලු නේ.. කොහොම වුණත් ඉතිං පැහැදිලිවම කියන්ට ඕන.. නුවණක්කාරයෙක් දැං නං දේශපාලනේට එන්නේ නෑ කියන එක. 


සමහරුන්ට පවු කාරයා කියලා ඇඟිල්ල දික්කලාට තමන් කොයි තරං පවුකාරයෙක්ද  කියලත් හැමෝම හොයලා බලන්ට වටිනවා.. වැරදිකාරයෝ වගේම නිවැරදිකාරයොත් ඉන්නේ මිනිස්සු අතර නොවැ.. බොරු කාරයෝ නං ඉතිං ටිකක් අමාරු කාරයෝ තමයි.. දිය යටින් ගින්දර ගෙනියන්ට හීං නූල් කාරයෝ දක්ෂයි ලු..


ලංකාවේ හොඳම විහිළු කාරයෝ ටික දියවන්නාව පැත්තට නිතරම එකතු වෙන බව හුඟක් අය කියනවා.. නඩු කාරයා දෙන තීන්දු තීරණ ගැන අපිට කතා කොරන්ට අයිතියක් නැති හින්දා සරත් ෆොන්සේකා මහත්තයා හිර කාරයෙක් කරපු එක ගැන මං මුකුත් කියන්ට යන්නේ නෑ.. පවුල් කාරයෙක් හැටියට වැඩිය ඕවා ගැන කතා කොරන එක භයානකයි නොවැ..

අපි උසස් පෙළ කරපු කාලෙ මට මතකයි අසංග කියලා අපේ යාළුවෙක්ව වාහන කාරයෙක් හප්පගෙන ගිහිං,  එයාලගේ ගෙදර ගියා.. එදා කැලණි ගඟෙං එගොඩ වෙන්ට අපට උදවු කළේ පාරු කාරයෝ.. සහ ඔරු කාරයෝ....


ඒ කාලෙ වගේ නෙවෙයි දැං ගංජා කාරයෝ, කුඩු කාරයෝ වැහි වැහැලා.. හැබැයි තැනක් නොතැනක් නැතුව සිගරැට් බීපු දුං කාරයෝ නං දැං අඩුයි.. අරක්කු කාරයෝ, රා කාරයෝ, බියර් කාරයෝ වගේ නෙවෙයි කසිප්පු කාරයෝ.. එයාලා හරිම වලි කාරයෝ.. කොහොම වුණත් හැමදාම ගොඩයන ජාතිය තමයි ඉතිං තැබෑරුම් කාරයෝ.. 


තැපැල් කාරයා දැං ඉස්සර වගේ ෆුට් සයිකලේ පාගගෙන මත් නෙවෙයි එන්නේ.. මෝට සයිකලෙත් එනවා.
මාළු කාරයා.. ස්වීප් කාරයා.. එන්නෙත් මෝට සයිකලෙන්.. පාං කාරයා වෙනුවට දැං එන්නේ චූං පාං එක හෙවත් පාං පිරවූ ලොරි කොටයක්.. කිරි කාරයා, පත්තර කාරයා වුණත් වැඩිය දකින්ට නෑ..  කීණ කාරයා තාමත් ඉඳ හිට එනවා.. දැං දැං ආයෙත් බෝතල් පත්තර කාරයෝ නම් සෑහෙන්න ඉන්නවා.. 

බෝඩිං කාරයෝ විදිහට ගත්තු අත්දැකීම් ජීවිතයට අපූරු ශක්තියක් වුණා.. ඒ වුණත් දැං බෝඩිං වල අයිති කාරයෝ සෑහෙන නීති කාරයෝ වෙලා...

බ්ලොග් ලියන්න ගත්තු එකෙන්ම කලා කාරයෙක් වගේම එක්තරා විදිහක මාධ්‍ය කාරයෙකුත් වුණු මට මේ වෙනකොට අංකුර කවි කාරයෙකුත් වෙන්න පුළුවං වෙලා තියෙන එක ගැන හැබෑවටම සංතෝෂයි..

මෙතනදී මට මතක් කරන්න බැරි වුණු "කාරයෙක්" එහෙම ඉන්නවා නම් තරහාකාරයෙක් බවට එහෙම පත් වෙන්න එපා හොඳේ.. 

ප.ලි..
මෙහිදී කිසිවෙකුට අවමන් කිරීමේ අභිප්‍රායයක්  කිසිසේත්ම නොතිබූ බව සලකන්න...මේ වචනය යොදා ගැනීම ඇතැම් විට සුදුසු නැති බැවු මතක් කිරීම පිණිස මෙම නිර්මාණය කළෙමි..

විනෝදයට/ ඔලුව සැහැල්ලු කරන පුංචි ගේම් එකක්..

මේ දවස් වල දරුණුම කාල හිඟයකට මූණ පාලා ඉන්න හිංදා මට ටික දවසකින් පෝස්ට් එකක් දාන්නත් බැරි වුණා.. ඔය අතරෙ තමයි මං මීට කාලෙකට කලිං හදපු පුංචි ගේම් එකක්, ඒ කියන්නේ පුංචි Software Application එකක් මතකෙට ආවේ. මේක නිර්මාණය කරන්න යොදා ගත් පරිගණක බස  Visual Basic 6.  මේක බොහෝමයක් Windows  මෙහෙයුම් පද්ධතික් එක්ක වැඩ කරනවා මයෙ හිතේ.. ඒ කාලෙ අධ්‍යාපනික කටයුත්තකට තමයි මේක හැදුවේ..

දැං තියෙන ගේම් එක්ක බැලුවාම මේක බොහොම සිම්පල් ගේම් එකක් තමයි.. හැබැයි මේක දෙතුන් වතාවක් සෙල්ලම් කරද්දී ආතතිය නං ටිකක් අඩුවෙන බව මට දැනිලා තියෙනවා.. මොකද මේක ඉර්ෂ්‍යාව ක්‍රෝධය වර්ධනය කරන ගේම් එකක් නෙවෙයිනේ..







සෙල්ලම් කරන්ටත් හරි ලේසියි..

1. මුලින්ම මතු වෙන මුහුණතට සෙල්ලං කරන කෙනාගේ නම දීලා OK කරන්ට
2. කෙලින්ම අලුත් තරඟයකට තමයි පිවිසෙන්නේ.. තරඟය තියෙන්නේ පරිගණකයයි.. අදාල තරඟ කරුවායි අතර..
3. එක කොටුවකට කොටපු ගමං ඒ කොටුව විතරක් නෙවෙයි වටේ තියෙන හිස් නොවන කොටුත් තමන්ගේ සලකුණ ට හැරෙනවා..
4. අන්තිමේ වැඩි ලකුණු ගන්න කෙනා තමයි දිනන්නේ..


කරලා බලලා ම ගුණ අඟුන කියන්ටකෝ එහෙනං..

මෙතැනින් බා ගන්න.. මේක බොහොම පුංචි ෆයිල් එකක්..

හදපතුලටත් අවුරුදු දෙකයි

ගුරු මවු පිය වරුන්ගේ පිහිටෙන් අකුරු සෑස්තරේ, කොම්පියුටර් සෑස්තරේ ඉගෙන ගෙන, සයිබරයේ සාමූහික ගමනක් යන්න පටං ගත්තු මං බ්ලොග් කරුවෙක් වීමත් මගේ ජීවිතේ ගොඩාක් දේවල් වගේම අහම්බයක්..


එළකිරියේ Blog බොත්තම එබීමෙන් තමයි මේ අහම්බය සිද්ධ වුණේ. ඊට පස්සේ තමයි හදපතුල කියලා මගේම බ්ලොග් එකක් පටං ගන්න අදහස ආවේ.. ඒක පටං ගන්න දුකා, දිල්, මින්දද වගේ අයගේ අදහස් මට බෙහෙවින් ඉවහල් වුණු බව මං මතක් කරන්නේ බොහොම කෘතවේදීව.

මේ කාලෙ ඇතුලත හදපතුල ට ඇවිත් ගිය ගණන (Hits) 42,700 ත් ඉක්මවා තියෙනවා.. දවසකට සාමාන්‍යයෙන් 100 ක් විතර ගානක් මේ පැත්තට එනවා.. ඒත් ඉතිං කමෙන්ටු නං වැටෙන්නේ බොහොම අඩුවෙන්.. මං මේ ලිපියට ඉස්සෙල්ලා එළියට දාලා තියෙන ලිපි 62ටම මගේ කමෙන්ටුත් එක්කම වැටිලා තියෙන මුළු කමෙන්ටු ගාන 348යි.. ඒ කියන්නේ එක ලිපියකට කමෙන්ටු 5ක් විතර.. ඒ ගැන ඉතිං දුක් වෙලා මක් කරන්ටෙයි..


ඉතිං මේ තරං කට්ටියක් මේ පැත්තට ගෙන්න ගන්ට මට උදවු වුණු අයවත් අමතක කරලා බෑ නොවැ..


සින්ඩිකේටර
සින්ඩිකේටර ගොඩක ප්‍රචාරක පිංතූර, බැනර් හද පතුලේ පිරිලා..
මෙයින් වැඩිම පිරිසක් ඇවිත් තියෙන්නේ සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ එකතුවෙන්. කොත්තුවෙන් සහ ලාංකීය බ්ලොග් කියවනයෙනුත් සැලකිය යුතු පිරිසක් මේ පැත්තට ඇවිත් තියෙනවා.. ෆේස් බුක් වල ඇති සින්ඩි සහ මම ම දාන ලිංක් වලින් හොයාගෙනත් විශාල පිරිසක් මේ පැත්තට එනවා..


බ්ලොග් වලිනුත් මේ පැත්තට එනවා..


වැදගත්ම දේ තමයි.. බ්ලොග් වලින් බලලාත් මේ පැත්තට කට්ටිය එන එක. දුකා බ්ලොග් එක තමයි පළමුවැනි. එයට අමතරව ගලායන ජීවිතය, සංසාරේ කියන බ්ලොග් වලිනුත් සෑහෙන පිරිසක් ඇවිත් තියෙනවා..


මෙයිට අමතරව පුළු පුළුවං හැටියට මේ පැත්තට ආපු, ඇවිත් අදහස් දක්වපු, ඒ වගේම මේ පැත්තට කට්ටිය එවපු හැම දෙනාටමත් නිරතුරු මාව දිරිමත් කළ දුකා, ඩීන් අයියා, තිස්ස අයියා, චන්දි අක්කා, කල්හාර ආදී සෑම දෙනාටමත් බෙහෙවින්ම ස්තුතිවන්ත වෙනවා..


අපිට නොමිලේ මෙච්චර සෙල්ලම් දාන්න දීපු බ්ලොගර් වලටත් මගේ අවංක ආදර ස්තුතිය පුද කරන්ටම එපාය...


තව කවුරු හරි අමතක වුණා නං එහෙම සමාවෙන්ට ඕන..


මෙතෙක් මා සමඟ රැඳී මට දුන් දිරිය ඉදිරියටත් දෙන ලෙස ද, මාගේ දුර්වල තැන් ඇතොත් ඒවා නිවැරදි කර ගන්නට ඔබගේ යෝජනා හා චෝදනා ද මට ලබා දෙන ලෙස ද, මහත් වූ ගෞරවයෙන් යුතුව ඉල්ලමි..
වසර දෙකක් මා ඇසුරේ වැඩුණත් නිමක් නොවෙයි මෙහෙවර ඉතිනේ
මා මළ පසුවත් හද පතුලින් තව ගෙනෙනු ඇතේ රස ලිපි නිතිනේ
සරසා ලන්නට රසවත්, ගුණවත් අදහස් සමඟින් නිති තුටිනේ
අපත් සමඟ මෙහි රැඳුණු ඔබට පිං පතමි සෙනෙහසින්මම මෙදිනේ


මුල් පිංතූරෙ ගත්තේ මෙතැනින්

මිත්‍රත්වයේ දම්වැල (Chain of Love)

මේක මං මුලින්ම ලිව්වේ එළකිරියේ බ්ලොග් ලිපියකට. ඒක පොඩ්ඩක් වැඩි දියුණු කරලා මේකට දාන්න හිතුණේ ඒ අදහස හුඟක් වටිනවා කියලා හිතුණු නිසාමයි..


මම අපේ පුංචිලාගෙ ගෙදර ගිහින් ආපහු ගෙදර එන්න පිටත් වුණා. නුවර බස් එකකට නැගලා ඉඳගත්තා. ඊළඟ නැවතුමෙන් අවුරුදු 18 ක විතර පිරිමි ළමයෙක් නැගලා මගේ ලඟින් ඉඳ ගත්තා. කොන්දොස්තර මහත්තයා ලඟට ආවාම ඉස්සෙල්ලම ඔහු ටිකට් ගත්තා. ඔහුගේ ගාස්තුව අරන් කොන්දොස්තර මහතා ඉතුරු දුන්නා. ඉන්පසු මම ටිකට් ගන්න සල්ලි දුන්නා. මාරු සල්ලි රු.2 ක් දෙන්න. කොන්දොස්තර මහත්තයා කිව්වා. මම කවදාවත් දැකලා නැති අර මල්ලී ටක් ගාලා මගේ දිහා බැලුවා. කොන්දොස්තරට රු. 2 ක් දුන්නා. මට නම් ඇත්තටම පුදුම හිතුනා. ඊලඟට ඔහු හිනාවෙලා ඉස්සරහට ගිහින් තව නැවතුමකින් බැහැලා ගියා. අඩු ගානෙ මම හිනාවකින් සංග්‍රහ කරනවාද කියලාවත් බැලුවෙ නෑ. මේ තරම් අපූරු මිනිසුන් වෙසෙන රටක ජීවත්වෙන අපි කොයි තරම් වාසනාවන්තද? ඇත්තටම මගෙ හිතට මේ සිද්ධිය තදින්ම කා වැදුනා. ඒ විතරක් නොවෙයි මාත් නොදන්න මිනිසුන් එක්ක වුනත් කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තු නොවී කරන්න පුළුවං දෙයක් කරන්න හිතා ගත්තා.


ඊට පස්සේ මට ඊ ලිපියකිනුත් ඔය වගේ අපූරු කතාවක් කියවන්ට ලැබුණා.. ඇත්තටම ඒක Walker Clay කියන මහත්තයගෙ සිංදුවක් කියලා පස්සේ දැනගත්තා.. ඒක හැබෑවටම අපූරු සිදුවීම් පෙළක් කැටි වුණු නිර්මාණයක්.එම නිර්මාණය තුළ මතු වෙන වැදගත්ම දේ .. එකිනෙකාට අවශ්‍ය දේ වෙනස්.. දුප්පතාට පොහොසතාත්, පොහොසතාට දුප්පතාත් උදවු කර ගන්නවානම් සුන්දර මිත්‍රත්වය බෙදා ගන්නවා නම් ජීවිතය කොයි තරම් අපූරුද කියන එකයි..


මෙතැනට ගියා නම්.. ඒ සිංදුව අහන්න පුළුවං..

දන්නා නොදන්නා හැම හා හිනැහීලා

හැම දෙන වෙතම, හැම විට මෙත් සිත පාලා

හැකි හැකි විලස සැප දුකෙහි දි එක් වීලා

සතුටින් හිඳිමු සොයුරන් ලෙස වැජඹීලා

ලෝක විනාසය

2012 ලෝක විනාසය වෙයි ද?  
නෑ...
නැද්ද..?  
ඇයි ඔය තරං අහන්නේ..?


කාලෙකිං හම්බ වුණු සතුටින් ඉතිරෙමින්, වයසක මහත්තුරු දෙන්නෙක් කතා වෙන අයුරු සිරිමල් ට පෙනෙයි...


රට පුරා බොහෝ දෙනා ගේ කතා බහ දැන් මේ ලෝක විනාසය ගැන ය. සිරිමල් ට නං ඒකේ වගක් නැත... උදයේ නැගිට කෑම පිසීමට බිරිඳට උදවු වන ඔහු, දරුවන්ට පාසැල් යාමට අවශ්‍ය වන අඩුම කුඩුම ලෑස්ති කරයි.. ඊ ලඟට බිරිඳටත් සූදානම් වීමට උදවු කරන ඔහු අවසානයේ ඇඳ පැළැඳ රැකියාවට යයි. අවුරුදු 20ක් තිස්සේ කරපු රස්සාව කිසිදා සිරිමල්ට එපා වූයේ නැත. එපා වුණත් වෙනත් විකල්පයක් නැති බව සිරිමල් දනී. ලෝක විනාසේ ගැන කන්තෝරුවේ මහත්තුරු කතා කරනවා ඇසුනු හැටි සිරිමල් ට මතක් වෙයි..


උසස් පෙළ පංති ඇරී ගෙදර එන ලොකු දෝණී බසයෙන් බසී.. සිරිමල් ඒ වන විටත් දෝණිගේ අතින් අල්ලා ගෙනය.. මඟ තොට හමු වෙන එවුන්ට තමාව නොපෙනෙන එක ගැන සිරිමල් ට පුදුමය. තනියෙන් යනකොට අපූරුවට තමා සමඟ සිනාසෙන වුන්, දැන් දෝණි දෙස බලාගෙන යයි.. ඔවුන් බලන්නේ කෑදර කමකින් යැයි සිරිමල්ට සිතේ..


පුතේ.. මීට පස්සේ උඹව එක්ක යන්න හැමදාම මම එන්ටද? 
වෙනදාට එන්නේ ළමයින්ගේ අම්මා බව මතක් වූ සිරිමල් අසයි.
තාත්තගේ කැමැත්තක්.. ඇයි අද අම්මා නාවේ.. ? 
අම්මා ටිකක් සනීප මදි කියලා ඉක්මණට ගෙදර යනවා කිවුවා.. සිරිමල් කීවේ කල්පනාව වෙනස් නොකරමිනි.
හැමදාම මේ වෙලාවට එනවා නම් ඕ.ටී එක අහිමි වෙයි. ඒත් දුවගේ ආරස්සාව ගැන වැඩියෙන් හිතන්න එපැයි.. සිරිමල් හිත හදා ගත්තේය.
"මට හීනයක් වගේ.. ඔබේ ඔය ආදරේ.." දුවගේ පොත් අතරින් දුරකථනය නාද වෙයි.


හෙට පංති නෑ.. ඔවු ආයෙ ලබන සඳුදා.. මං එහෙනං තියන්නං.. තෙරුවන් සරණයි.
.
කතාව කෙටියෙන් නිම කරන දෝණි ගැන සිරිපාලට පැහැදීමක් ඇති වේ.. වෙන ළමයි කොයි තරං කාලයක් ෆෝන් එකේ එල්ලිලා ඉන්නවද?
===============================================


වයසක මහත්තුරු දෙන්නා සඳුදාත් හමු වෙලා තවමත් සතුටිනි..


ලෝක විනාසේ එනවාය කියලා හරියටම අනාවැකියක් කියලා තියෙනවාලු කවුද මහත්තයෙක්. 


අදත් ලෝක විනාසේ ගැන.. සිරිමල් තනිවම සිතයි..


ඇඳිරි වැටුණත් දෝණි තවම නැත.. සිරිමල් ගේ හිත ඇවිස්සෙයි.. දෝණි එදා කතා කළේ එයාගේ කොල්ලත් එක්ක වත්ද? අද ගියේ එයා එක්ක වත් ද? සිරිමල් ගේ හිතේ ප්‍රශ්න වැලකි..


මහා ශබ්දයක් නැඟෙයි.. විලාප හඬක් ද ඇසෙයි.. සිරිමල් කල්පනාවෙන් මිදෙන්නේ ඒ ශබ්දයෙනි..


මං හිතුවේ ලෝක විනාසය කියලා.. මහත්තුරු කතා වෙයි..


සිරිමල් ගේ ඇස ශබ්දය ආ තැන සොයා ගනියි.. බස් රියක වැදුණු ත්‍රී රෝද රියකි.. මිනිස්සු අස්සෙන් සිරිමල් ද අනතුර බැලීමට යයි.. !


මගෙ පුතේ..! සිරිමල් සිහින් හඬින් පවසා දෝණි ගේ අත අල්ලාගෙන යයි..


ඇයි තාත්ත බය වෙලා...වගේ.. ? දෝණි අසන්නේ සැකයෙනි..


ඇක්සිඩන්ට් එකේ සද්දෙට හිත ගැස්සුනා පුතේ..?


තාත්තා ඔයිට වඩා කොච්චර ඇක්සිඩන්ට් දැකලා තියෙනවද?  එදා පිළියන්දල බෝම්බෙ පුපුරපු දවසෙවත් තාත්තා ඔච්චර කලබල වෙලා ඉන්නවා මං දැක්කේ නෑ..


තාත්තාගේ වැඩිම කලබල වීම මතක් කළ දෝණි ඇසුවේ පැනයකි..


එදා උඹ උන්නෙ මගෙ ලඟමනේ පුතේ.. 


සිරිමල් සුසුමක් ලමින් ලය සැහැල්ලු කර ගනී....

අවසානයි..!

කොම්පියුටරේ එක්ක මගේ ගමන - 2 (සයිබරයේ සාමූහික අත්දැකීම්)

කොම්පියුටරේ එක්ක මගේ ගමන - 1 තුළින් මං ලිවුවේ කොම්පියුටරේ එක්ක බැඳුණු අතීතයේ සාරාංශයක්..


මුලින්ම සමූහයක් එක්ක වැඩ කරන අත්දැකීම මම ලැබුවේ http://www.vbforums.com/ කියන දැවැන්ත ෆෝරමයෙන්.. Visual Basic 6 වලින් Programming  කරණ අවධියේ දී තමයි වැඩිපුර මේ ෆෝරම් එක පාවිච්චි කළේ.. මෙහිදී මිතුරන් කීප දෙනෙක් හඳුනා ගත්තත්.. වඩාත් සමීප මිතුරෙක් වුණේ.. Danasegaran Arun කියන ඉන්දීය සොහොයුරා.. මෙහිදී මට පුළුවං හැටියට මගේ දැනුම අනෙක් අය හා බෙදා හදා ගන්නටත් නොදන්නා දේ අනෙක් අයගෙන් අසා දැනගන්නටත් හැකි වුණා.. අලුතින් VB6, VB.Net වගේ Programming Languages ඉගෙන ගන්න කට්ටියට මේ ෆෝරම් එක මහත් අත්වැලක් වෙන බව නම් පැහැදිලියි..


http://www.wayn.com කියන Community එක තමයි මගේ සයිබර් ගමනේ ඊලඟ සාමූහික අත්දැකීම. ඒකෙදිත් මං දන්නා කීප දෙනාට අමතරව තව කීප දෙනෙක්ව අඳුනගන්න ලැබුණා.. ඒ අතර එක්තරා යෙහෙලියක් හිටියා.. ඇය තාමත් කලාතුරකින් මාත් එක්ක චැට් කරනවා..


ඔය අතරේ අපේ ඉස්කෝලේ අපිත් එක්ක උ/පෙ කරපු මිතුරෝ ටික Yahoo Groups වල  Group එකක් හදාගෙන හිටියා Mahanama 1996 කියලා.. මේ Group එකේ ආනුභාවයෙන් අපිට Get එකකුත් තියන්න පුළුවං වුණා..
මතක විදිහට ඊලඟ නැවතුම තමයි ෆේස් බුක් . බොහෝ අය හිතාගෙන ඉන්න තරම් භයංකාර දේවල් වලට මට නම් ෆේස් බුක් තුළ මුහුණ දෙන්න ලැබුණේ නෑ.. ඒත් කවමදාකවත් හමු නොවෙයි කියලා හිතුණු යාළුවෝ විශාල පිරිසක් ආයෙමත් මුණ ගස්සන්න ෆේස්බුක් සමත් වුණා.. ඒක නම් ඇත්තටම සුන්දර අත්දැකීමක්..


එළකිරිය තමයි සයිබරය තුළ මගේ ගමනේ සැබෑ වෙනසක් කරපු තැන.. නිර්මාණකරණය වෙත මාව නැවත යොමු කරපු තැන.. එතැනදී මට හමු වුණු සුන්දර සොයුරු, සොයුරියන් ඇත්තෙන්ම සිහිනයක් වගේ..


සඳුන් තිලක මල්ලී, cspMax, Amalka101, Asoka Hemantha, amila_90210, amilapriyankara.dsc, j2l, Nisha.hasanthi,Meeeharaka,RuZZa,maranaya,lmw, ZurieL,  එළකිරියෙදි හඳුන ගත්තු අපූරු යාළුවෝ කීප දෙනෙක්..  ඒ දවස් වල සිංහල යුනිකෝඩ් භාවිතය අද තරම් ජනප්‍රිය නැති කාලෙ.. මට මුලින්ම සිංහල යුනිකෝඩ් ස්ථාපනය කරන්න කියලා දුන්නේ සඳුන් තිලක මල්ලී.. සිංහල බිංදුව වෙනුවට '0' ටයිප් කර කර හිටපු මට ඒක කියලා දුන්නේ cspMax මල්ලී.  ඔය වගේ මේ යාලුවෝ හැමෝම මට විවිධ ආකාරයෙන් උදවු කළා.. ඒ අතර විශේෂයෙන්ම මතක් කරන්න ඕන නම් කීපයක් තියෙනවා..


1. ronsilva පහු කාලෙක එක එක කතන්දර මෙයාට විරුද්ධව කීවත් මගෙ හිතට දැනුණු දෙය රොන් අයියා සමාජයේ යහපත වෙනුවෙන් ලොකු මෙහෙයක් කරන්න උත්සාහ කළා.. ෆේස් බුක් එකේ බන්දුල රුවන්පුර කියලා ඉන්නේත් මේ රොන් අයියම තමා ලු.. රොන් අයියා තමා මගේ නිර්මාණයකට මට දැනෙන්න විචාරයක් දීපු මුල්ම කෙනා... ඉතිං මං කොහොම අමතක කරන්නද එයාව..


2. DiLakshika පහුගිය දවස් වල යම් ලිපි වගයක හුට පටයක් හින්දා එයාගේ බ්ලොග් අඩවිය හංග ගත්තු දිල් තමයි ඊලඟ නම.. දිල් එළකිරියෙදි මට ලොකු ශක්තියක් වුණා.. විශේෂයෙන් කවියකට පසුබිම් නිර්මාණයක් ගැන මෙලෝ අදහසක් නැති කාලෙක දිල් තමයි මගේ නිර්මාණයකට මුල්ම පසුබිම් නිර්මාණය කරලා දුන්නේ.. දිල් ම තමයි මට බ්ලොගර් වල බ්ලොග් එකක් කරන්න කියන අදහස දුන්නෙත්.. 


3. dukaa|දුකා .. ඔවු ඔවු.. අපේ දුකාම තමයි.. දුකාගේ බ්ලොග් ලිවිල්ල බලලා මං ඉගෙන ගත්තු ගොඩක් දේ තියෙනවා.. ඒ ඔක්කෝටම වඩා.. කමෙන්ටුවක් දාන්න කවුරුවත් නැති මොහොතක ඇවිත් කමෙන්ටුවක් දාලා යන්න මැලි වුණේ දුකා නොවේ.. හුඟාක් බ්ලොග්ස් වල වගේම... හදපතුලේ මුල්ම කමෙන්ටුව දැම්මෙත් දුකා ම තමයි..

4. mdee: අපි කවුරුත් අඳුරන ඩීන් අයියා.. ඔවු.. ඔවු.. ගල්-මල්-කොරල් ලියන්නේ.. මෙයා තමයි එළකිරියේ හිටපු අමුතුම විදිහේ නිර්මාණකරුවා.. විටෙක තාක්ෂණිකයි, විටෙක හැඟුම් බරයි.. හිතාගන්නත් අමාරුයි ඩීන් අයියගේ නිර්මාණ.. ඩීන් අයියා දීපු පවර්පොයින්ට් පාඩම් පෙළ පවර්පොයින්ට් ගැන තිබුණු අදහස වෙනම මානයකට අරන් ගියා.. මට ඒක හුඟක් ප්‍රයෝජනවත් වුණා.. 


5. Mindada hee sara.. සහ nwnbs කියන්නෙත් අමතක නොවෙනම දෙන්නෙක්.. අපි නිතරම අපේ නිර්මාණ ගැන කතා කළා.. ඒ තුළින් ලබා ගත් සතුට බොහෝයි..

6. Anjala_88 සහ dulhari ද මා සිත් ගත් සොයුරියන් දෙපලකි.. මෑතකදී යාවත්කාලීන නොවුණු එහෙත් ලස්සන නිර්මාණ වලින් ගහණ http://anjalasl.blogspot.com/   හා ලස්සන නවකතා තියෙන  http://mennamehemai.blogspot.com  සහ http://kiyannamahanawada.blogspot.com/  මේ බ්ලොග්ස් කියවන්න වටින තරම් රසවත්..

7. චාන්දිගේ සිතුවිලි උයන ලියන චන්දි අක්කත් මට මුලින්ම හමු වුණේ එළකිරියෙදී.. ලැබෙන හැම වෙලාවෙම මගේ බ්ලොග් එකට ඇවිත් මට දිරිය දෙන චන්දි අක්කව අමතක කරන්නේ කොහොමද?

ඔන්න නම් සඳහන් කරන්න අමතක වුණා කියලා එහෙම අමනාප වෙනවා නෙවෙයි..

එළකිරියෙදි තමයි.. මං මුලින්ම බ්ලොග් ලිපියක් ලිවුවේ.. ඊට පස්සේ තමයි මං මගේම කියලා හදපතුල, නිදුක් වගේ බ්ලොග් ලියන්න පටං ගත්තේ.. ඒ ගැන ඊලඟ ලිපියකින් කියන්නම්කෝ..

ෆේස්බුක් එකේ සඳැස කියන සඳැස් කවි සමූහය හා එක්වෙලා වැඩ කරන්න ගත්තේ පහුගිය අවුරුද්දේ අග හරියේ.. ඒ කියන්නේ මීට මාස 4 කට විතර ඉස්සර.. 


ප.ලි.
ලිපිය දිග වැඩි වෙලා නීරස උනාද දන්නේ නෑ.. මං මේ ලිපියෙන් උත්සාහ කළේ අද වෙනකොට මං නිර්මාණකරණයේ ඇවිත් තියෙන තැනට එන්න උදවු වුණු  ආදරණීය සහෘදයන් හා සමූහ ගැන මතකය අවදි කරන්ටයි.. 

කොම්පියුටරේ එක්ක මගේ ගමන - 1

සයිබරය කියන්නේ නිම් හිම් නැති අවකාශයක් නොවැ.. මටම අමතක නොවෙන්ට කියලා ඔය කොම්පියුටරේ එක්ක මං ආපු ගමන ගැන තියෙන මතක මංපෙත මෙතන දිග හරින්ට හිතුණා.. ඔයාලටත් ඔයාලගේ මතක මතක් වෙන්ටත්, අපේ කාලෙයි ඔයාලගේ කාලෙයි කොයි තරම් වෙනස් ද කියලා හිතා ගන්ටත් එක්ක..

මට අවුරුදු 8-9 ක් විතර කාලයේ අපේ ගෙදරට කොම්පියුටරයක් ගෙනාවා.. ඒක මේ දැං කාලෙ වගේ එකක් නෙවෙයි.. අපි ඔය පරිගණකයේ ඉතිහාසය කියලා ඉගෙන ගන්න ජාතියෙ එකකුත් නෙවෙයි..  මතක විදිහට ඒක නිකං පොඩි කී බෝඩ් එකක් තරං භාණ්ඩයක්.. මේකෙ වයර් එකක් විදුලියටත් තවත් වයර් එකක් රූප පෙට්ටියේ ඇන්ටනා ජැක් එකටත් සම්බන්ධ වෙලා තිබුණා.... ඊට පස්සේ රූප පෙට්ටිය ටියුන් කොරලා චැනල් එකක් වගේ දෙයක් අහු වෙනවා.. දැන් තියෙන්නේ ප්‍රෝග්‍රෑම් ලියන්න... ඒ ප්‍රෝග්‍රෑම් එක රන් කළාම එක එක විදිහේ ඩිසයින් එනවා..  ඔච්චර තමයි ඕකෙන් වෙන්නේ..  මේකට අපි කොම්පියුටරේ කිවුවට.. මේක කොම්පියුටරයක්ම නෙවෙයි මයෙ හිතේ..

කොහොම හරි කොම්පියුටරෙත් එක්ක ඊළඟ අත්දැකීම හම්බවුණේ මගේ පාසැල් මිතුරා ගයාන් ගේ ගෙදරදී..එතකොට මගේ වයස අවුරුදු 18ක් විතර ඇති. ගයාන්ට මොකක්ද ප්‍රදර්ශනයකට ගිහිං ගත්තු ටිකට් එකකින් කොම්පියුටරයක් ඇදිලා ඒකෙ ප්‍රොසෙසර් එක 486 වගේ තමයි මතක.. ඒ කියන්නේ ඒ කාලෙ හොඳම වගේ එකක්.. 1995 විතරනේ.. DOS තමයි මෙහෙයුම් පද්ධතිය. ඒකෙ කී බෝඩ් එකේ අකුරක් එබුවහම අකුරු පහක් විතර ටයිප් වුණා මතකයි..  හුරු නැති නිසා..

ඊටත් අවුරුදු 2කට විතර පස්සේ කොම්පියුටරේ ගැන තවත් අත්දැකීමක් ලැබුණා..
උසස් පෙළින් පස්සේ සුමේධ සර් ගේ Beeta Computer Institute එකේ Basic ඉගෙන ගන්න ගියා..
පරිගණක අධ්‍යාපනයේ මුලික කොටස කියලා දෙනවා කියලා තමයි අපි හිතං හිටියේ.. හොඳ හැඳින්වීමක්, පැහැදිලි කිරීමක් එහෙම කරලා, Flow Charts වගේ Data Structures එහෙමත් ටිකක් කියලා දුන්නට පස්සේ ආයිත් Basic උගන්නන්න පටං ගත්ත එක ගැන පොඩ්ඩක් අමුත්තක් හිතුණත්... අපිට කොම්පියුටරේ මුලින්ම වැඩ කරන්න දුන්නේ Basic කියලා දෙන්න පටං ගත්තට පස්සේ හින්දා, හිත හදාගෙන ලස්සනට පාඨමාලාව අහවර කළා.. (සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ තමයි තේරුණේ අපි Basic  කියලා ඉගෙන ගෙන තියෙන්නේ GW Basic කියන Programming Language එක කියලා..

ඊළඟ අවුරුද්දේ හැකියාවට රැකියාවක් කියලා  Langway Institute කියන ආයතනයෙන් දාලා තිබුණු ඇඩ් එකක් අනුව ගිහිං ටයිප් කොරන්න ඉගෙන ගත්තා.. (දෙයියන්නෙ පිහිටෙං මට කී බෝඩ් බලන්නෙ නැතුව ටයිප් කරන්න පුළුවං වුණේ Langway Institute එකට පිං සිද්ධ වෙන්න..)

ඊලඟ අවුරුද්දේ, ඒ කියන්නේ 1998 විතර MyData කියලා ආයතනයක Data Entry Operator කෙනෙක් විදිහට සති දෙකක් විතර රස්සාවට ගියේ, රස්සාවකට යන්න ඕන කමකට ම නෙවෙයි ඕං.. (ඒ ගැන අහන්න එපෝ..) කොහොම හරි දවස් 2-3 නිවාඩුවක් ඉඳලා යනකොට කොම්පැණිය නෑ..

ඒ අවුරුද්දෙම 3 වැනි අති සාර්ථක වතාවටත් උ/පෙ ලියලා ඉවර වෙලා නොමිලේ ශිෂ්‍යත්ව දෙන කොම්පියුටර් විභාග වලට ලිවුවා.. ඔන්න එකක් සැට් වුණා... ලි.ප. ගාස්තුව විතරයි.. තිබුණේ කාසල් එක ඉස්සරහා.. Western Micro Information Systems කියලා ආයතනයක්... ඒක කරගන යන අතරේ හිතුනා මේක නම් මදි තව මොකක් හරි කොරන්න ඕන කියලා.. ඔය අතරේ තමයි ආරංචි වුණේ..  Open University එකේ Computer Course එකක් තියෙනවයි කියලා.. ඔන්න ඉතිං මං මගේ තව යාළුවෙකුත් එක්ක ගියා  Open University එකට ඉල්ලුම් පතක් ගන්ට..
අපි: Computer Course එකට  Application Form එකක් දෙනවද?
OU: Engineering ද?  Stand Alone ද?
අපි: (මූණට මූණ බලා ගනිමින් ටික වෙලාවක් හිඳ ඕන මඟුලක් කියලා.... ) Engineering
OU: Medium එක Sinhala ද?  English ද?
අපි: (මූණට මූණ බලා ගනිමින් ටික වෙලාවක් හිඳ ඕන මඟුලක් කියලා.... ) English

ඔන්න ඔහොම විවෘත සරසවියේ ඩිග්‍රිය කරන්න පටං ගත්තු අපි..ටික කාලෙකිං දැන ගත්තා Internet  කියලා අහවල් එකක් තියෙනවා කියලා..  yaahoo එකේ Mail Accounts එහෙමත් හදා ගත්තා..  දැං අර class එකේ Pascal වගේ  Programming Languages එහෙමත් හීනියට උගන්වනවා.. OU එකේදී Pascal  විෂය ටිකක් දක්ෂයෙක් වගේ හදාරන්න මට ඒක වාසියක් වෙන්න ඇති..

ඊට පස්සේ 2000 අවුරුද්දේ මහරගම ජාතික තරුණ මධ්‍යස්ථානයේ දෘඩාංග පාඨමාලාවක් කළා.. ඒ කාලේ තමයි ටිකක් වැඩිපුර කොම්පියුටරේ ගැජට්, බැජට් ඇල්ලුවේ කළේ.. ඒ කාලෙම මං කොම්පියුටරයක් ගත්තා.. ඒක 486 එකක්.. RAM 8Mb, HDD 350 MB, Clock speed 66 Mhz.. කොහොමද පාර.. OS එකWindows 95.

ඔන්න මං මාස 3.5 ක පුහුණුවකට ගියා .. Informatics කියන ආයතනයට.. මුලින් මාස 2ක් මොනිටර්, ප්‍රින්ටර් හදන Workshop එකකත් ඉතුරු ටික Computer WorkShop එකකත් හිටියා.. එහේ ඉන්න කාලෙ ඉද හිටලා ඉන්ටර්නෙට් ගියා..

Programming වලට අදාල පුහුණුව ගත්තේ OU එකේ මයි.. දැනුම සඳහා Web එක පරිහරණය කරන හැටි ගැන මේ කාලයේ වැඩි අවබෝධයක් ලැබුණා..

ඊට පස්සේ Programmer කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරන්න ගත්තාම නිතර E-Mail පරිහරණය කළා..vbforums.com, srilanka.net forum වගේ ෆෝරම් වලින් සමූහයක් එක්ක වැඩ කරන්න හොඳට අත් දැකීම් ලැබුණා..

මං මුලින්ම මොනවා හරි හොයන්න ගිහිං Elakiri.com කියන අඩවියේ සාමාජිකයෙක් වුණා..  ඒ වෙනකොට ෆේස්බුක් සාමාජිකයෙක් වෙලා තිබුණද කියලා මතක නෑ.. හැබැයි ඒ තරම් ක්‍රියාකාරී නෑ කියලා නම් මතකයි.. Elakiri වලින් තමයි මං ආයෙත් කලාවට බැස්සේ.. ඊට පස්සේ සයිබර් ලෝකේ මං ආපු දුර ගැන ඊලඟ ලිපියෙන් ලියන්නම්.. එළකිරිය තමයි මගේ සයිබරයේ දොර..